Wstałam dzisiaj o 11:05. To oznacza, że sąsiedzi musieli mnie nienawidzić, bo mam zawsze taki ostateczny jak „final Call” na lotnisku budzik ustawiony na 10:30 w razie gdyby nic wcześniej mnie nie obudziło. Wyje jak syrena alarmowa! Nie słyszałam go!

Zawsze śpię jak zabita, gdy odreagowuję emocje. Próbuję od kilku dni pomóc z czymś bliskiej osobie i bardzo wyczerpuje mnie to emocjonalnie. 
Tak samo mocno jak dzisiaj, spałam kiedyś  po urodzinach Agi, mojej dobrej koleżanki. Lubię myśleć, że to wino, ale jestem niemal pewna, że to oglądanie „Leaving Neverland” sprawiło, że dziewczyny nie mogły mnie dobudzić.
(Polecam się na imprezy, oglądanie dokumentu o pedofilii, świetna zabawa tylko ze mną!). Jestem osobą, której ludzie zwierzają się z różnych okropnych rzeczy, które kiedyś ich spotkały na zasadzie „jesteś pierwszą osobą, której o tym mówię”. Czytam wszystko o przemocy wobec dzieci, bo moim największym strachem gdy z nimi pracowałam był strach o to, że kiedyś jakieś dziecko wybierze mnie na jedyną osobę której powie, że jest bite albo dręczone w inny sposób, a ja nie będę potrafiła skutecznie zareagować. Albo postąpię zgodnie z procedurami i w tym czasie stanie się coś najgorszego.

Moim największym strachem w życiu jest to, że nie będę potrafiła pomóc komuś, kogo kocham. Towarzyszy mi to od momentu, gdy jako ośmiolatka obserwowałam umierającego na raka dziadka. Czułam bezsilność i to jest najgorsze uczucie jakie potrafię sobie wyobrazić. 
Jeśli go nie rozumiesz, obejrzyj „Nocturnal animals”, film w którym niemal czułam ból głównego bohatera.

Właśnie przez sen wymyśliłam rozwiązanie sytuacji, która mnie dręczyła. Dawno nie czułam takiej ulgi! Nie umiem jej opisać, pragnę się tym podzielić!

Mam ochotę mówić ludziom wszystkie te miłe rzeczy, które o nich myślę, ale jakoś zawsze zostały niewypowiedzianymi myślami. 
A ciebie zapytam tak bardzo szczerze, nie na tym poziomie, na którym odpowiadamy „pająki”, tylko głębiej - czego najbardziej w życiu się boisz? 
#szczerze_pisząc #myśli #aniamaluje #grudzień #dzieciństwo

Wstałam dzisiaj o 11:05. To...

Tak jakoś wyszło, że co roku odwiedzam #Włochy i #Lwów🥰 
Dzisiaj omal nie kliknęłam biletów do Bari (po 139 zł w dwie strony👍🏻), bo ogromnie tęsknię za tą pizzą🍕Mamma mia! 6€ za set #pizza+#piwo, 10€ jeśli dochodzi mnóstwo talerzyków z przystawkami. No i jeszcze na koniec shot #limoncello.
I kusiła ta teleportacja, do kraju uśmiechniętych ludzi! Śpiewających podczas pracy, gotujących obłędnie dobrze i mających tak melodyjną mowę, że chcesz każdemu mówić: Ciao!👋🏻 Już widziałam, jak chodzę sobie w lekkiej jesiennej kurtce i sukience maxi po włoskich uliczkach i raz na jakiś czas sięgam po przekąskę za 2€, absolutnie niczego więcej nie potrzebując do szczęścia🥰Kiedyś poparzyłam sobie taką język, tak bardzo nie mogłam się jej doczekać! 
I chociaż „mam ochotę na pizzę, polecę do Włoch” wydaje się tekstem rzucanym raczej przez bogaczy, to zapewniam - wcale tak nie jest! Włoski #citybreak bywa tańszy niż weekend w Polsce.

Tym razem odpuściłam, zapał mi minął w momencie, gdy upiekły mi się pomidory i na nich rozlała mi się pyszna #burrata. Ale może komuś ten pomysł umili grudzień? 
Psst, po wpisaniu w Google „aniamaluje+Bari” wyskoczy fajny plan mojego wyjazdu z 2017 ;)
Psst 2! W przypiętych relacjach kod na stówkę na nocleg via Airbnb ;) ⭐️⭐️⭐️Gdybyś mógł, mogła, teleportować się teraz w dowolne miejsce na całej planecie, które byś wybrał/a? ;) #

#podróże #girlswithgluten #pizza🍕 #pizzalovers #italia #bari #włochy #podróżemałeiduże #girlswhotravel #aniamaluje

Tak jakoś wyszło, że co...

Poznałam ostatnio super sposób na produktywność! Nie pamiętam kiedy z takim zapałem realizowałam swoje zadania😀. @magdalena_komsta zdradziła mi super sposób na motywację - jeśli nie zrobię tego, co sobie założyłam, będę musiała wpłacić jakąś kwotę na organizację będąca światopoglądowo na przeciwnym biegunie co ja. Np. Ordo  Iuris.
Działa jak złoto! Nawet jak mi się nie chceeee to myślę sobie - o nie, muszę to zrobić, nie dam sobie psychicznie rady z myślą, że ich wspieram! 
Dodatkowo kupiłam sobie nagrodę w postaci biletów do Azji. Myśl o cudownym, wilgotnym powietrzu napawa mnie takim optymizmem, że aż chce się pracować!

Także jeśli masz problem z pisaniem magisterki albo czymś w tym stylu - pomyśl o metodzie Magdy, jest doskonale skuteczna!

#podróże #podróżemałeiduże #aniamaluje #travelgirl #czerwonasukienka #szczerze_pisząc #motywacja #reddress #palmy #karaiby #gwadelupa

Poznałam ostatnio super sposób na...

W gimnazjum rodzice nie kupili koledze zeszytu ćwiczeń, więc skserował kilka stron, by odrobić zadanie domowe. Ku mojemu zdziwieniu dostał jedynkę za „nieprzygotowanie do lekcji”. Miał zadanie!!! Nie lubiliśmy się wtedy, chyba pierwszego dnia nazwał mnie kujonem i deską, ale tak wkurzyła mnie postawa nauczycielki, że zaczęłam się z nią wykłócać o to, czy jest normalna i kolegi bronić. Odrobił to durne zadanie! Nie było jego winą, że rodzice nie zapewnili mu podstaw, a chodziłam do klasy z uczniami z okolic mocno „defaworyzowanych”, jak to się ładnie nazywa. Miałam lipę u tej nauczycielki, ale nie żałuję!

Uwielbiam tworzyć materiały o prawach ucznia. Szczególnie w takich małych mieścinach jak moje (nauczyciele są często radnymi!) władza bywa nadużywana. 
Dlatego za każdym razem, gdy pisze do mnie uczeń z prośbą o pomoc w jakiejś sytuacji, czuję się jak na tym zdjęciu z Salerno pod Neapolem!

Uwielbiam to, że nie dają się zbyć. Że pytają o to, co w statucie szkoły.
Czy statut może być niezgodny z prawem oświatowym. Gdzie zgłosić takiego nauczyciela i jak się bronić. 
Nikt nie zwraca się do mnie w wiadomościach z takim szacunkiem jak uczniowie! Podczas gdy dorosłym zdarza się napisać coś w stylu „siema, widzę ze dużo podróżujesz, znajdziesz mi loty i noclegi do 2500 do Tajlandii? odp dzisiaj”, uczniowie piszą „obejrzałam pani filmy, przeczytałam statut szkoły, ale wciąż nie wiem. Byłoby mi bardzo miło, gdyby pani podpowiedziała, ale zrozumiem jeśli nie znajdzie pani czasu”

Eksperci gadają O młodzieży, ale nie Z młodzieżą. Słabe! Ja uwielbiam tych pyskatych, tych walczących o swoje. Widzę w nich cząstkę siebie.
Proszę, nie zgubcie tego! Tego podejścia, że jak nie drzwiami, to oknem. Poczucia sprawczości i woli walki. To jest super cenne i ja Was za to uwielbiam. To są cechy ludzi, którzy sobie w życiu DADZĄ RADĘ! Wiem, że macie przez to przechlapane, ale ja jestem z Was na maksa dumna! Nie jestem w stanie odpowiedzieć na każda wiadomość (dlatego nagrywam filmy dla wielu), ale każda ogromnie mnie cieszy. 
A jak bronicie rodzeństwa czy słabszych kolegów to już w ogóle szacun MAX!!! Błagam, nie zgubcie tego. Bądźcie asertywni♥️
#aniamaluje #szczerze_pisząc #podróże

W gimnazjum rodzice nie kupili...

Gdy Freddie Mercury zapuścił wąsy, fani masowo wysyłali mu maszynki do golenia, bo nie mogli tego zaakceptować. Z całym szacunkiem - kiepscy fani! Jak kogoś kochasz i szanujesz, to pozwalasz mu się rozwijać, zmieniać, być sobą. Całe szczęście, że to nie był typek, który robi coś by się przypodobać innym! Moje automatyczne skojarzenie to biała koszulka „żonobijka”, jeansy i ten wąs. Opcjonalnie - żółta kurtka. Iconic!

Dzisiaj, tylko 28 lat temu umarł Freddie Mercury, ale nie legenda. Powiedzieć, że uwielbiam gościa to mało. Jego portret to jedyny święty obrazek jaki mam w domu. Towarzyszył mi w wielu momentach życia. To „Don’t stop me now” (i’m having such a good time, I’m having a ball) lądowało na moich słuchawkach gdy koleżanki z roku prześcigały się w licytacji jak bardzo która nie umie na egzamin, a ja nie chciałam tego słuchać i przejmować ich nastroju. Podniosłe momenty? „we are the champions”. Sytuacja, w której pomogli mi przyjaciele? „Friends will be friends”. Nawet tak sobie ustaliłam kiedyś playlistę dk biegania, żeby w momencie kryzysu słyszeć walkę podmiotu lirycznego w „Bohemian Rhapsody”. Serio! 
Robiąc kiedyś  to zdjęcie miałam super dzień. Czułam się świetnie, wcześniej wszystko mi fajnie powychodziło, czułam się na maksa odprężona i zrelaksowana i dokładnie pamiętam, że krzątałam się po mieszkaniu nucąc „It’s a kind of magic”.
Dzięki Freddie za wszystko, co wniosłeś do mojego życia!
#freddiemercury #rocznica #aniamaluje #blogerka #relaks #chill #monstera #niedziela #rocznica

Gdy Freddie Mercury zapuścił wąsy,...

Masz piosenkę, która wywołuje na Twoim ciele ciary? Ale takie serio? U mnie to jest „Walking in Memphis” w wykonaniu Cher. Nigdy nie byłam w Memphis, ale słyszę jej głos jak to śpiewa, gdy widzę to randomowe zdjęcie z Sycylii. 
Gdybym miała wybrać ulubiony kobiecy głos - Cher wygrała wszystko. Z męskich do tego stanu doprowadza mnie Freddie Mercury.

Czeka mnie jutro kilka godzin w pociągu, podsyłajcie swoje tytuły piosenek wywołujących dreszcze, bo robię sobie taką „power playlistę” - zamierzam w tym pociągu napisać coś dłuższego i potrzebuję nowych bodźców!

Więc... czyj głos wywołuje w Tobie dreszcze? Poproszę tytuły!
#podróże #podróżemałeiduże #sycylia #sicily #katania #aniapodróżuje #wakacje #blogerka #włochy #italia #italy🇮🇹 #italy

Masz piosenkę, która wywołuje na...

Dzisiaj świętujemy 30 lat od podpisania Konwencji o Prawach Dziecka. UNICEF zaprosił mnie, żebym o tym opowiedziała. To się może wydawać dzisiaj takie oczywiste, że dzieci mają prawa, ale nad ich ustaleniem przywódcy państw debatowali całą dekadę! To dzięki temu dzisiaj żadne dziecko nie może być skazane na dożywocie (bez możliwości zwolnienia wcześniej) ani na karę śmierci. Wcześniej mogło.
Jestem pedagożką, terapeutką, tą od „dzieci z trudnościami”. Jednak najbardziej trudni są w tym wszyscy dorośli. 
Zapominający, że dzieci nie są ich własnością, tylko ludźmi.
Dlatego założyłam kanał, na którym opowiadam uczniom o ich prawach. Jestem przerażona jak  często są łamane i z jaką lekkością dorosłym to przychodzi. Chciałabym żyć w świecie, w którym prawa dzieci są oczywistością i nie mam o czym nagrywać, bo nikt z tym nie dyskutuje.
Zostawiam Wam Korczaka pod rozwagę 👍🏻 „Bo dorosłemu nikt nie powie: ‘Wynoś się’, a dziecku często się tak mówi. Zawsze jak dorosły się krząta, to dziecko się plącze, dorosły żartuje, a dziecko błaznuje, dorosły płacze, a dziecko się maże i beczy, dorosły jest ruchliwy, dziecko wiercipięta, dorosły smutny, a dziecko skrzywione, dorosły roztargniony, dziecko gawron, fujara. Dorosły się zamyślił, dziecko zagapiło. Dorosły robi coś powoli,
a dziecko się guzdrze. Niby żartobliwy język, a przecież niedelikatny. Pędrak, brzdąc, malec, rak – nawet kiedy się nie gniewają, kiedy chcą być dobrzy. Trudno, przyzwyczailiśmy się, ale czasem przykro i gniewa takie lekceważenie.” Trudne pytanie - masz poczucie, że twoje prawa w dzieciństwie były szanowane? Mi dobierano notorycznie prawo do odpoczynku - od „dzwonek jest dla nauczyciela” po zadania na ferie.  #world'schildren'sday #dlakażdegodziecka #dzieńprawdziecka #unicefpolska

Dzisiaj świętujemy 30 lat od...

Dziewczyno, kiedy ostatni raz sobie odpuściłaś? Sama sobie.

Zastanawiałam się czemu podróż do Odessy była najfajniejszą tego roku. Odpaliłam macbooka raz, by nas odprawić. Nie zrobiłam zdjęć z myślą o blogu, nawet nie miałam jakiegoś tam poczucia, że coś muszę zobaczyć. Jednego dnia wykupiliśmy sobie takie wielkie łóżko z baldachimem i dogorywaliśmy na kacu na plaży, bez  poczucia, że szkoda jednego z ledwie czterech dni. Nie szkoda!

Nie jestem wielką fanką alkoholu, ale rzadko mam poczucie, że mogę. Ostatni raz jak byłam na shotach w pijalni wódki z rok temu, to podeszła do mnie czytelniczka, powiedzieć że lubi mojego bloga. Cały następny dzień zastanawiałam się o czym ja wcześniej pijana rozmawiałam. Nie jestem jakąś rozpoznawalną osobą, ale miałam kilka takich sytuacji i nie do końca potrafię przez nie wyluzować🙈
Odessa była cudowna, bo wyluzowałam. bo nie było spiny w związku z niczym. Mieliśmy korzystać z ekscytującego życia nocnego, ale chyba zaszkodziły nam rapany? Spoko, pijąc gorący rumianek śpiewaliśmy utwory Cher huśtając się na hamaku i huśtawce  w mieszkaniu.
Zero spiny!

Teraz zrobiłam wielki krok, bo ograniczyłam instagrama i pozbyłam się poczucia, że muszę odpowiadać na komentarze i wiadomości. Ogromnie dziękuję Wam za zaufanie jakim mnie obdarzacie, ale z problemami osobistymi i rodzinnymi i życiowymi zapraszam na grupę na fejsie albo (to lepiej!) na terapię. Ja po pierwsze nie jestem właściwą osobą, po drugie - nie czuję się spoko będąc obciążana waszymi przykrymi historiami. 
Wcześniej miałam poczucie winy, że powinnam być bardziej empatyczna, ale kurczę - jestem! Chcę zostawić tę część siebie dla przyjaciół i bliskich, bo każda taka wiadomość wysysa energię ze mnie.
Poczułam ulgę, odpuściłam sobie samej, bo jeszcze nikt na moje „nie” się nie obraził. Szanujecie moje granice, jesteście super ♥️
Jestem niemal pewna, że też robisz coś, czego wcale nie musisz i świat się nie zawali jak przestaniesz i sama sobie odpuścisz. Tak, sama sobie!
Padłaś? Poleż, nie poprawiaj korony i nie zasuwaj dalej.
#szczerze_pisząc #aniamaluje #wakacje #odessa #podróże #podróżemałeiduże #throwback

Dziewczyno, kiedy ostatni raz sobie...

O tym, że wymyśliłam sobie zabrać @pranamat_polska do Gruzji i zrobić tam piękne zdjęcia w górach - wiecie. Że mimo przygotowania się do wyboru terminu trafiły nam się dwa dni srogiej kaukaskiej zimy i ze zdjęć nici - też wiecie. Czasami tak bywa! Zero stresu. 
Gdy muszę, to potrafię spakować się w podręczny, ale w zasadzie to opcja tych zdjęć sprawiła, że @pranamat_polska zasponsorowało mi bagaż rejestrowany😉. Mata przydała się po przemierzaniu kraju bardzo ciasnymi busikami, po których moje plecy były jeszcze bardziej spięte niż zawsze (tak, to możliwe🤪). Na fizjoterapii jestem co 2-3 tygodnie, na macie mogę leżeć codziennie i staram się to robić. Albo podkładać sobie poduszkę do akupresury pod kark. Wiecie, bo i tak często widać je gdzieś w tle moich stories, po prostu kocham to kolczaste cudo całym sercem i tak - to boli (jakby zaśpiewał Freddie - pain is so close to pleasure), ale ulga potem... nowe plecy. Staram się pamiętać o ruchu i gimnastyce ale jak mam wenę, to potrafię siedzieć przed komputerem od rana do 15-tej i dopiero po zerknięciu na zegarek zorientować się, że wypiłam tylko jedną herbatę, nic nie zjadłam, nie byłam nawet siku, co tu mówić o rozciąganiu😏🙈 Jeśli tak jak ja, nie jesteście idealni i dużo siedzicie - na hasło aniamaluje jest 30% na zestaw mata+poduszka albo 20% na pojedynczy element.
Jutro dowiem się do kiedy! Szczegółowy opis wrażeń ze stosowania tej maty jest na blogu - ja nie umiem już bez niej żyć! Serio, miłość! (Kiedyś nie dodałabym zdjęcia dokumentującego ciążę spożywczą z jaką chodziłam po Gruzji, ale to jedzenie było tego warte!) #zpoleceniaaniamaluje #pranamatpolska #pranamateco #pranamat #mójpranamat #mata #relaks #batumi #gruzja #współpraca #podróże #podróżemałeiduże

O tym, że wymyśliłam sobie...

Wczoraj miałam cudowną rozmowę z @magdalena_komsta, jedną z najmądrzejszych kobiet jakie znam. Rozmawiałyśmy np. o tym, ile to razy zastanawiamy się, czy strój nie przyćmi kompetencji. Bo prowadzisz prelekcję do której się długo przygotowywałaś i jednak chcesz potem usłyszeć, że była dobra, a nie, że twój tyłek świetnie wygląda w tej sukience.  Mężczyźni mają mniej seksualizowane ciała (aczkolwiek uważam, że Vladimir Putin nosi mistrzowsko skrojone garnitury🔥) i nie muszą się aż tak nad tym zastanawiać. I spoko, założysz mniej ładną sukienkę żeby „się dopasować” i „nie było gadania” ale przypadkiem utrwalisz dychotomię - ładna/sexy ALBO mądra i kompetentna.
Trudne wybory!

Miałam w życiu dwa takie przekorne momenty, gdy jednocześnie podkreślałam i talię i cycki i tyłek i nogi i jeszcze zakładałam szpilki. Wiele razy byłam oceniona powierzchownie jako niezbyt lotna laska, ale cholernie tych momentów potrzebowałam. Dzięki nim dzisiaj:
👉🏻 nikt nie jest w stanie mnie zawstydzić 👉🏻 mogę unieść brew pogardy, gdy na panelu inny panelista z niekrytym uznaniem pomieszanym ze zdziwieniem powie „ale ty jesteś mądra” po mojej wypowiedzi 👉🏻 kompletnie nie uzależniam swojego poczucia własnej wartości od tego, co mam na tyłku, bo tylko przeczołgawszy się przez etap skrajnie obcisłych sukienek mogę mieć pewność, że moje czucie się dobrze z samą sobą płynie z wewnątrz.

Bardzo często widząc kobiety oceniamy je przez pryzmat własnych wartości i poglądów. Że ubrała się tak by kogoś kusić, że na pewno jest jej niewygodnie na szpilkach i się poświęca, że to, że tamto.
Plx mniej oceniania ok? Może ta dziewczyna właśnie wyrwała się z toksycznego związku, w którym partner jej „nie pozwalał” wychodzić nigdzie w sukienkach i musi to sobie odbić? Może odeszła z jakiegoś ugrupowania oazowego albo ŚJ i ma potrzebę doświadczenia świata inaczej,by móc znaleźć swoją ulubioną wersję siebie? Nigdy nie wiesz!

Skłamię mówiąc, że nie mam z automatu założeń odnośnie nowo poznanych ludzi, bo jak każdy - mam, ale  unikam tych amatorskich psychoanaliz i was też do tego namawiam. Jeśli coś nikogo nie krzywdzi - who cares!
#aniamaluje #szczerze_pisząc

Wczoraj miałam cudowną rozmowę z...

Czy nauczyciel może zabrać telefon? A przejrzeć?

Dobrze, że ten materiał odleżał długo ze względu na strajk nauczycieli, bo mogę go napisać praktycznie od nowa, ale dużo krócej. Był koszmarnie długi!

Chyba wszyscy kojarzymy podobne sytuacje:
Uczeń zabiera jakąś rzecz koledze – zero reakcji ze strony nauczyciela
Poniża innych? – zero reakcji
Łapie koleżankę za pośladki – wciąż nic
Bije kogoś? –  nadal zero
Bawi się telefonem? – @^*^$#@^#$%?!! oddawaj to natychmiast bezczelny gówniarzu!
Nie wierzycie? Zerknijcie na przypięte na moim instagramie stories z reakcjami nauczycieli na zgłaszanie im molestowania seksualnego w szkole, łącznie z macaniem w celu sprawdzenia czy koleżanka nosi podpaskę.
W moim gimnazjum dziewczynie na lekcji w piórniku wybuchła petarda podrzucona w ramach żartu przez kolegów, a wiele koleżanek bało się zimą wychodzić z budynku szkoły na w-f na halę sportową (5 minut spaceru) bo zabawa w rzucanie śnieżkami wyglądała raczej wrzucenie kogoś głową w śnieżną zaspę. Nauczyciele mieli to wszystko w poważaniu, za to jak ktoś wyjął telefon…
Ale do brzegu. Czy nauczyciel ma prawo skonfiskować uczniowi smartfona? Nie. Dziękuję, możecie się rozejść, wszystko wyjaśnione. Ale jeśli ktoś chce uzasadnienia:

Mówi o tym  Art. 64. Prawo do własności
Dz.U.1997.78.483 – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.
A tu opowiedziane prostymi słowami przez Rzecznika Praw Obywatelskich:
Nie ma tutaj “ale”. Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której zapomniałam wyciszyć telefonu (zdarza się dorosłym ludziom na ważnych konferencjach!) i zmuszona jestem go oddać nauczycielowi, a rodzice mogą go odebrać po lekcjach. Z racji tego że jest piątek, telefon odzyskam najszybciej w poniedziałek…
Nie, po prostu nie.
Prawo to jedno, a praktyka szkolna to drugie. Uczniom ciężko jest postawić się wtedy, gdy łamane są ich prawa. Ze strachu, z niższej pozycji w hierachii szkolnej (chociaż w materiale o tym, czy można  zakazać makijażu w szkole mówiłam o trójpodmiotowości, to wciąż jest ona piękną teorią bez pokrycia w praktyce), z braku asertywności, czasami z niewiedzy na temat własnych praw.
Przykład z mojego miasteczka. Młody, lubiany nauczyciel nie dogadywał się z niektórymi uczniami. Chociaż miałam dobre oceny i mnie problem nie dotyczył, z ręką na sercu mogę przysiąc, że “pieszczotliwie” nazywał słabszych uczniów “debilkami” i “matołkami”. Podobno czasami na słowach się nie kończyło. Nie dziwię się, że kiedyś coś w kimś pękło. Uczniowie wymyślili więc prowokację – jeden z nich nie reagował na polecenia i poczekał aż nauczyciel go szarpnie, drugi nagrał to telefonem.
Nauczyciel poszarpał, nagranie zostało zrobione i pokazane dalej. Chemik wyleciał ze szkoły, uczniom obniżono ocenę z zachowania.
A wiecie co było dalej?
Inni uczniowie stanęli w obronie lajtowego i miłego nauczyciela, zaczęli protestować, nauczyciel został przywrócony do pracy, z pracą natomiast pożegnała się dyrektor tej szkoły (ta, która go usunęła), a z placówką uczniowie od prowokacji. 
Co więcej! Nauczyciel wyczuł nastroje Januszy od “dobrze zrobił, trza za mordę krótko trzymać” i na fali popularności został radnym miasta i gminy. Sprawę opisywała Uwaga, po szkole biegali reporterzy z kamerami.
Mi chemia szła dobrze, miałam piątki i szóstki. I wtedy też chciałam, by nauczyciel został, bo alternatywą była nauczycielka, która była straszną kosą. Ale z perspektywy czasu myślę, że stała się bardzo zła rzecz. Gdyby podobne sytuacje nie miały miejsca wcześniej, żadna prowokacja by się nie udała. 
Gdy nauczyciel mówił “co tam matołki?” to wszyscy się śmialiśmy i było zabawnie, ale myślę że uczeń który był w tej sytuacji “matołkiem” śmiał się, bo wypadało obrócić to w żart.  W środku mógł się gotować i cierpieć.
Skutkiem dla nas wszystkich był zakaz telefonów w szkołach.
Najprostsze rozwiązanie, które nie rozwiązuje niczego.
Kradną w marketach? Zakażmy kamer, problem solved ♥.
Jestem jednak za tym, by na lekcji unikać korzystania z telefonów.
To zwyczajnie niegrzeczne.
Ostentacyjne granie w gry czy przeglądanie instagrama jest słabe, ale równie słabe jest z mojej perspektywy całkowite i surowe sprzeciwianie się telefonom na lekcji w przypadku uczniów… a jak zadzwoni do nauczyciela to nagle “przepraszam, muszę odebrać”.
To jest hipokryzja.
Jeśli ustalamy zasady, ustalmy je dla wszystkich równe.
Ktoś powie – okej, ale nauczyciel ma swoje dorosłe sprawy, mógł mieć coś pilnego.
Hmm, uczniowie też mają swoje ważne sprawy. Gdy robiłam research do tego materiału, prosiłam o przesyłanie swoich historii odnośnie telefonów w szkole i momentów, kiedy naprawdę były wam potrzebne, lub kiedy odebranie telefonu przez nauczyciela doprowadziło do przykrych konsekwencji. Imiona zmienione.
Kamil czekał na telefon w sprawie stanu zdrowia babci, która miała zostać odebrana ze szpitala. Jeśli tak by się stało, jego tata pojechałby po babcię, a Kamil miałby za zadanie odebrać młodszą siostrę ze szkoły i zawieźć ją autobusem na zawody (zapomniałam jakie). Był w pełnej gotowości i co jakiś czas zerkał nerwowo na telefon, który z impetem zabrała mu wściekła nauczycielka, po czym go wyłączyła i powiedziała, że rodzice mogą go odebrać po szkole.
Kamil powiedział nauczycielce o sytuacji, ale uznała to za ściemę. Niestety nie miał nigdzie zapisanego numeru mamy ani taty, wszytko zawsze pamiętał telefon. Tata odebrał babcię, ale całą drogę się denerwował czy syn domyśli się, że trzeba jechać po siostrę, poza tym martwił się brakiem sygnału. Siostra została w świetlicy, nie zdążyła na zawody, cały dzień był dla wszystkich bardzo nerwowy.
Inne historie nie są tak spektakularne, ale telefony służą nam do wielu różnych rzeczy i pisaliście mi o sytuacjach gdy ktoś z was:
– dostał mandat, bo miał bilet w aplikacji, a telefon był skonfiskowany
– nie mógł wrócić do domu rowerem miejskim a nie miał na bilet i musiał się prosić kolegów
– Przegapił zapisy na limitowane darmowe wydarzenie, bo ja odpalił w domu komputer, to miejsc już nie było
“Uczniowie się nie koncentrują i rozpraszają, dlatego telefony powinny być zakazane”.
A może to lekcje powinny być bardziej dynamiczne i interesujące?
Nasza uwaga nie jest zaprojektowana tak, by siedzieć i słuchać 45 minut przynudzania. Ile minimum 45 minutowych filmów na youtube ostatnio obejrzałeś bez przerwy na zerkanie w telefon i z pełną uwagą? Filmów, które w dodatku świadomie wybrałeś w czasie, w którym miałeś na to ochotę? To wyobraź sobie, że jesteś zmuszony z pełnym skupieniem oglądać bardzo nudny film na YT, który w dodatku znasz, bo nauczyciel po prostu czyta z podręcznika… prawie każdy miał takiego nauczyciela.
Podrzucam dwa bardzo ciekawe badania naukowe na temat koncentracji: 
Muszę też przyznać, że miałam nauczycieli, przy których nie zerknęłabym w telefon choćby nie wiem jak mnie kusiło, bo za bardzo ich szanowałam. Albo nawet o tym nie myślałam, bo lekcja była bardzo ciekawie prowadzona.
A może  warto delikatnie włączyć możliwość korzystania z telefonów w niektórych momentach?
Stworzyć z nimi interesujące okazje? Np. na wiedzy o społeczeństwie albo języku polskim dać zadanie polegające na wytropieniu w sieci fake newsa, a następnie wspólnie rozłożyć go na czynniki pierwsze ucząc w ten sposób krytycznej analizy tekstu?
A może dać uczniom możliwość nakręcenia stories przedstawiające co zrobili w ostatnim tygodniu aby być bardziej eko i chronić planetę. 
A może w ramach geografii zrobić lekcję terenową i pobawić się w geocaching?
Spójrzmy prawdzie w oczy – w życiu dorosłym też nie jesteśmy cały czas skupieni, w pracy biurowej plotkujemy albo oglądamy śmieszne kotki, a ja na nudnych wykładach stworzyłam mnóstwo tekstów jako copywriter. 
Dlaczego zatem oczekujemy od uczniów, że będą skupieni słuchali czegoś nudnego?

Telefon na przerwie:

Osobiście uważam, że to nie telefony są problemem, a sposób z nich korzystania. 
Tworzenie ośmieszających kogoś instastories czy fotografowanie przebierających się koleżanek nie powinno mieć miejsca, ale nie zliczę ile razy sama miałam potrzebę wcisnąć w uszy słuchawki i po prostu się odciąć. Odbieranie mi tego prawa traktowałabym niemal jak zamach na swoją niezależność.
Mówimy, że uczniowie nie rozmawiają i nie bawią się na przerwach. No spoko, ale “za moich czasów” można było skakać w gumę na korytarzu i grać w piłkę na boisku, a teraz prawie nic nie wolno. W moim gimnazjum woźny za punkt honoru przyjął odbieranie chłopakom piłki, gdy tylko wpadła na dach wejścia albo pojawiła się w jego zasięgu. 
Można spróbować ustalić zasady, które pozwolą na korzystanie z telefonu podczas 3 konkretnych przerw, albo na co drugiej.
A jeśli chcemy, by uczniowie robili na przerwach inne rzeczy – stwórzmy im do tego warunki i okazje.
Nigdy nie zapomnę bydgoskiej podstawówki w której miałam praktyki. Na przerwach dzieci musiały chodzić parami w kółko. Jak na jakimś spacerniaku w zakładzie karnym.
Jeszcze jedna rzecz – zawsze w tej debacie o nagłym pozbawieniu dziecka kontaktu telefonicznego, pojawia się nieśmiertelne:
przecież w ważnej sprawie można zadzwonić z pokoju nauczycielskiego albo sekretariatu.
Ehe, szczególnie jak chcesz poskarżyć się rodzicom na nauczyciela, który cię np. dręczy🙄. Z oddechem jego koleżanki na plecach to na pewno się uda.
Podsumowując:
Prawo swoje, życie swoje. 

Co zrobiłabym, gdyby nauczyciel  mimo braku takiego prawa, próbował zabrać mi telefon? Schowałabym go w majtki. Mówię zupełnie szczerze.

Jednocześnie namawiam, by zachowywać się w szkole w porządku i nie korzystać z telefonu na lekcji jeśli nie ma takiej absolutnej konieczności.

W skrócie:
Nauczyciel może:
– Poprosić cię o schowanie i wyłączenie telefonu
– Wstawić uwagę za korzystanie z telefonu albo ujemne punkty z zachowania
– Wstawić jedynkę ze sprawdzianu, na którym korzystałeś z telefonu, nawet jeśli nie zdążyłeś nic ściągnąć
– Poprosić o odłożenie telefonu 
Nauczyciel nie może:
– Odebrać ci telefonu
– Przeglądać jego zawartości (!)
Prawa konstytucyjne na które możesz się powołać:

Art. 49 – Wolność komunikowania się

Art. 51 – Prawo do autonomii informacyjnej

Art. 64 – Prawo do własności

Możesz też powołać się na cytowane wyżej wyjaśnienie Rzecznika Praw Obywatelskich.

Traktujmy młodych ludzi poważnie, to nie telefony są problemem, a wzorce jakie przekazujemy młodym ludziom. Jeśli sami siedzimy całe dnie z nosami w telefonach albo gapiąc się w telewizor, czy mamy prawo oczekiwać innych zachowań od nastolatków?
Czy mamy prawo narzekać na dzieci siedzące w telefonach, skoro ogrodziliśmy osiedla, powstawialiśmy wszędzie tabliczki “zakaz gry w piłkę” a jak ktoś się bawi, to nagle z okien pojawia się wielkopańskie oburzenie, że ma być cisza?
Jeśli uważasz inaczej, wyobraź sobie że ktoś kradnie ci telefon w piątek rano. Masz akurat zaplanowany weekend i cały plan się komplikuje. Telefon odzyskujesz dopiero w poniedziałek o siedemnastej. Fajnie?

Wpis posiada także wersję video:

Uściski, Ania

12
Dodaj komentarz

avatar
11 Comment threads
1 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
12 Comment authors
sylviAnonimdorothxybbikaDorota Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Dorota
Gość

Jak zawsze świetny i wyczerpujący tekst 👍

sylvi
Gość
sylvi

Super

dorothxy
Gość

Powiem Ci że za moich czasów w podstawówce do III klasy jak nie wychodziło się na boisko, bo np padało to właśnie tak w kółko jak na spacerniaku w więzieniu chodziliśmy…. Moja córka chodzi do tej samej podstawówki i jest coraz gorzej…. Koszmar w tych szkołach…. I zdarzyło się że zabierali telefony…. Smutne jaki nauczyciele dają przykład….

Magda
Gość
Magda

U mnie może to inaczej wygląda, bo jestem nauczycielem dorosłych – pracuję w szkole wyższej, ale telefony to istna plaga. Już na początku pracy zawodowej wiedziałam, że telefonów z sal się nie pozbędę. Nie widziałam w tym sensu, bo raz, że to walka z wiatrakami, a dwa, że telefon to jednak może być źródło informacji. Uczę na filologii obcej i serio wolę, żeby moi studenci korzystali ze słownika w telefonie niż z papierowego (prawda jest taka, że papierowego i tak nikt na zajęcia nie przyniesie, więc wybór jest między “mamy albo nie mamy słownika”). Z czasem zaczęłam pozwalać korzystać z… Czytaj więcej »

bbika
Gość
bbika

Tak z czystej ciekawości, czy nauczyciel miałby prawo poprosić ucznia, który (mimo upomnień) korzysta z telefonu na lekcji, o odłożenie go do specjalnego kartonika w sali? Telefon byłby uczniowi oddany po dzwonku, po tych 45 minutach. Swoją drogą, cieszę się, że w moich szkołach nie było jako takiego zakazu używania telefonów. Ani w podstawówce (nikt na lekcji i tak praktycznie nie korzystał, jak już to zwykłe upomnienie, bez konsekwencji), w gimnazjum też dość spokojnie (to nie był też jeszcze czas smatfonów, więc i telefony raczej nudne), na przerwie można było robić co się chce. Koleżanka telefonem robiła całej klasie śmieszne… Czytaj więcej »

Anonim
Gość
Anonim

Mama choruje na padaczkę. Nie wyobrażam sobie nie móc korzystać z telefonu w szkole. Raz i w czasie lekcji zadzwonili ze szpitala o 10 rano, że mama jest do odebrania. Na szczęście w miarę spoko nauczyciel i pozwolił mi wyjść z sali “do toalety”, przez co mogłem oddzwonić i dowiedzieć się, o co chodzi ://

Szyciownik Kurs Szycia Online
Gość

Cześć,
Dochodzi kwestia szacunku. Moim zdaniem fair wyjściem jest, jeśli telefon zadzwoni na lekcji, to ładuje na biurku nauczyciela na czas lekcji i wraca do właściciela na przerwie. Szkoła jest do nauki nie do przeglądania insta.
Pozdrawiam
Kasia

Natalia
Gość
Natalia

Szczerze mówiąc to tłumaczenia, że telefon jest niezbędny uczniom podstawówki czy gimnazjum na 45minutowych lekcjach, nie przemawiają do mnie. Obecnie nawet rodzice dzieci, które leczę potrafią na wizycie siedzieć w internecie zamiast słuchać moich zaleceń. To jest w ich interesie, ja się bardzo produkuję, żeby nie było, że powinnam uatrakcyjnić. Pracuję kilka lat i z osoby, która chce zbawić świat przechodzę w osobę, która zaczyna sobie w takich sytuacjach mówić, że to nie moja broszka. Myślę, że ci nauczyciele też mają powien poziom wytrzymałości na bezczelność niektórych dzieci. Lubię dzieci. Czasem tylko czuję, że żal mi ich, bo rodzice ich… Czytaj więcej »

Ewelina J.
Gość

Niestety wiele uczniów ze strachu pozwoli na zabranie im telefonów.

Paweł
Gość
Paweł

Dziwny tekst. Jak na taki, który ma być merytoryczny, jest jednostronny jak wiadomości w TVP. Już w pierwszych zdaniach jest ze szkoła może zakazać korzystania, a nauczyciel nie może zabrać telefonu. I cały tekst o tym, że hulaj dusza dziecka, korzystaj ile wlezie z telefonu, bo konstytucja i prawo dziecka nie pozwala zabrać telefonu. Szkoda że tak mało tekstu o tym, że do szkoły chodzimy się uczyc (pomijam kwestię skuteczności metod nauki), a nie siedzieć na telefonach. Szkoda, że prawie w ogóle nie było, że zasady są takie jakie sobie szkoła ustali, i czy się podobają czy nie trzeba je… Czytaj więcej »

Vesper Lynd
Gość
Vesper Lynd

Oj, chyba żyjesz w alternatywnym, idealnym uniwersum. Po co uczeń ma sprawdzać oceny w e-dzienniku w trakcie lekcji? Jak nauczyciel ma zweryfikować czy uczeń ogląda filmik na yt czy zapisuje datę sprawdzianu? Skarżenie się na dręczącego nauczyciela akurat w trakcie lekcji? Serio? Jak się ma mega pilną sprawę, to się zgłasza nauczycielowi przed lekcją, że taka sytuacja może nastąpić, telefon zadzwonić, itp. Ja, jako nauczycielka, nie wymagałam, żeby każdy jeden dzieciak patrzył bite 45 min we mnie jak w obrazek, ale korzystanie ze smartfona, kiedy ktoś inny się produkuje uważam na lekceważenie – zawsze. Nie rozumiem, jak można usprawiedliwiać coś… Czytaj więcej »

aniamaluje
Gość

A przeczytasz mój tekst jeszcze raz?
Nie napisałam, że skarżenie w trakcie lekcji, ale przerwy- owszem.

Previous
Tunezja i 10 powodów, dla których warto dać jej szansę
Czy nauczyciel może zabrać telefon? A przejrzeć?