Kiedyś stresowałam się, że to co polecam nie spodoba się komuś, kto skorzystał z mojej rekomendacji. Dzisiaj mam z tym luz. 
Nie podobał mi się Paryż, podobał Lwów. Wiecie dlaczego, wiecie co lubię - to jest ok, że czasem mamy różny gust, upodobania, zachwycają nas różne rzeczy.
Ktoś zwiedzając ruiny będące symbolem walki kultur i cywilizacji wzruszy ramionami i powie „kamienie jak kamienie”, albo zrobi sobie popielniczkę z zabytkowej kolumny.
Kogoś zachwyci przyroda, ktoś inny powie, że drzewa jak drzewa.
Jeden cieszy się na deszcz, bo rosną mu warzywa, drugi płacze, bo chciał się opalać.
Od kiedy myślę o tym w ten sposób, to zrzuciłam z siebie całą presję odpowiedzialności. Całkiem fajnie!
Jestem ciekawa, czy jest jakieś miejsce, które cię totalnie zachwyca, a inni tego zachwytu nie podzielają ;) #podróże #podróżemałeiduże #blogerka #aniamaluje #szczerze_pisząc #wakacje #lato #tunsia #tunezja #zakochaniwtunezji #discovertunisia @discover_tunisia @sunfunholidays #pranie #sukienka #100dnibezspodni #afryka #tunis

Kiedyś stresowałam się, że to...

Long time no selfie!

Jaki jest sens wstawiać nieaktualne selfie, bo zmieniło się kolor włosów? Chyba żaden, ale mam taki problem, że rzadko umiem cieszyć się obecną chwilą. Moje myśli albo dotyczą czegoś, co było, albo (to częściej!) tego, co nadchodzi. Jakiś deadline, projekt, kolejna podróż. Nieustannie jestem głową w miejscach innych, niż jestem ciałem. Kiedyś bardzo pomagało mi na to bieganie - miałam swój ustalony czas na gonitwę myśli. Chyba pora do tego wrócić! #tuiteraz #szczerze_pisząc #aniamaluje #podróże 
#tunezja #zakochaniwtunezji #discovertunisia @discover_tunisia @sunfunholidays #blogerka #blogerkapodróżnicza #travelblogger #podróżemałeiduże #kropki #sukienka #selfiaczek #tunisia

Long time no selfie! Jaki...

Rzadkie zdjęcie mnie cieszącej się chwilą i nie reagującej na obiektyw jak na lufę karabinu. Monastyr 2019, koloryzowane.
##tunezja #zakochaniwtunezji #discovertunisia @discover_tunisia @sunfunholidays #Tunisia #wakacje #monastir #monastyr #lato #kropki #sukienka #100dnibezspodni #aniamaluje #podróże #podróżemałeiduże #blogerka #travelblogger

Rzadkie zdjęcie mnie cieszącej się...

Lecąc do Tunezji miałam jeden plan - uporządkować swoje myśli i całkowicie odpocząć. Bardzo lubię oddzielić się od grupy i pozachwycać się albo pomyśleć. Na tym wyjeździe to bez sensu. Ekipa jest tak fajna, że bardzo przyjemnie jest po prostu ludzi słuchać. Każdy ma do opowiedzenia coś, co w jakiś sposób mnie wzbogaca. Uwielbiam poszerzać swoją bańkę filtrującą i podróże są do tego idealną okazją, ale z tego wyjazdu wracam też z dużą listą książek do przeczytania. #Tunisia #wakcje #podróże #podróżemałeiduże #blogerka #blogerkapodróżnicza #lato #afryka 
#tunezja #zakochaniwtunezji #discovertunisia @discover_tunisia @sunfunholidays

Lecąc do Tunezji miałam jeden...

Wrzucam dwa, bo nie wiem które lepsze. Oczywiście kolory domalowałam sobie sama (realne znajdziecie u @ewaszabatin ) ale chyba najbardziej w podróży lubię właśnie przystanąć, wystawić mordkę do słońca, zachwycić się widokiem. Fajnie!
#osiolek #osioł #donkey #tunezja #wakacje #podróże #podróżemałeiduże #blogerka #travelblogger #tunezja #zakochaniwtunezji #discovertunisia @discover_tunisia @sunfunholidays

Wrzucam dwa, bo nie wiem...

Bardzo podoba mi się ta fotka! Idealnie oddaje klimat Hammametu. Niebieskie drzwi, białe ściany i dużo koteczków. 
#hammamet #podróże #podróżemałeiduże #kotki #koty #catstagram #tunisian_girl #wakacje #tunisia #blogerka #blogerkapodróżnicza #kotełki 
#Tunezja #zakochaniwtunezji #discovertunisia @discover_tunisia @sunfunholidays 
Fot: @super_kristyne

Bardzo podoba mi się ta...

Pamiętacie jak śmiałam się z instagramerki, która na każdym zdjęciu dokleja te same chmurki? Karma wrocila 😅
W Odessie wyświetliło mi się pod hashtagiem „Odessa” zdjęcie z neonem „too late to die young”. Pomyślałam, że zajebiste z okazji nadchodzących urodzin, bo nie zdążyłam do klubu 27 i w sumie jest mi bliżej do pani pod trzydziestkę niż dwudziestolatki 😱 jakież było moje rozczarowanie, gdy po długim spacerze zastaliśmy pożegnalną popijawę pracowników, bo koniec sezonu i neonu włączyć się nie da😅 Nie mieli już prądu! Próbowałam neon włączyć sama w programie graficznym, ale nie umiem🙈 przesuń w bok by zobaczyć zdjęcie przed a potem zostaw mi urodzinowe serduszko ♥️🙈 Jedyne o czym w tym momencie marzę to zdrzemnąć się w samolocie. Kierunek #Tunezja!
28 lat, Thorze, kiedy to się stało😱😱😱
#urodziny #28lat #wakacje #aniamaluje #szczerze_pisząc #podróże #podróżemałeiduże #blogerka #discoverunder50k

Pamiętacie jak śmiałam się z...

#podróże to jedna z największych radości mojego życia, ale jednoczenie też powód przez który NIE OGARNIAM.
Wschód słońca nad morzem w Odessie to piękny widok, ale spacer po jesiennym Żoliborzu również zapiera dech w piersiach. No chyba, że to był smog😉
W każdym razie - zrobiłam sobie wczoraj dłuższy spacer, bo nie chciało mi się czekać na tramwaj, a potem to już nie chciało mi się wracać, bo było tak kolorowo i pięknie. Gdyby nie ta decyzja, nie doświadczyłabym piękna jesieni w tym roku. Ledwo rozpakowałam walizkę po Budapeszcie, a tonę w praniu bo zaraz Tunezja. Tu praca, tam trzeba podskoczyć na pocztę, wizyta u lekarza i czas ucieka. Podejrzewam, że po powrocie złotych liści już nie będzie.
Chwile. Piękne chwile, to one się liczą najbardziej. Staram się je doceniać i chwytać.
Nawet dosłownie, bo podnoszę liście i kasztany🙃
Wiem, że nie każdy lubi jesień (ja tylko złotą i słoneczną część) ale wymień w komentarzu ulubioną rzecz związaną z jesienią.
Jesieniaro, do boju :)💪🏻
#jesień #jesieniara #hamak #hammock #odessa #odesa #morning #poranek #herbata #relaks #blogerka #blogerkapodróżnicza #travelblogger #blogger #robe #ukraine #ukraina #aniamaluje #jesień #październik #helloautumn

#podróże to jedna z największych...

Planowałam wylegiwać się w termach i objadać, tymczasem termy okazały się najsłabszym punktem wyjazdu a #Budapeszt jest idealnym miastem na niespieszne jesienne spacery przerywane zachwycaniem się widoczkami. I zbieraniem kasztanów ;). A widoczki są przeróżne i przepiękne! Od panoramy miasta z licznych wzniesień, przez modry Dunaj (cokolwiek ten kolor oznacza😅) po zapierającą dech w piersiach architekturę.
Kuchnia nie do końca moja, znalezienie „placka po węgiersku” to jak szukanie spaghetti bolognese w Bolonii albo dobrych pierogów w Warszawie :D ale za to cała reszta jest absolutnie magiczna.
O właśnie. Magiczny. Taki jest Budapeszt.
Wpadłam na krótko, ale pewnie wrócę!

Fot: @agnieszkazysk 
#podróże #podróżemałeiduże #blogerka #budgettraveler #budgettravel #travelblogger #girlswhotravel #maxidress #aniapodróżuje #budapest #hungary #budapestgram #węgry #zamek #castle #100dnibezspodni #sukienka

Planowałam wylegiwać się w termach...

Jaką książkę poleciłabyś młodszej sobie? Dla ułatwienia - wyobraź sobie, że masz dorastającą córkę. Co powinna przeczytać? Moje pokolenie miało bravo, do którego czytelnicy pisali listy, a potem ekspert odpowiadał - "nie Tomku, to normalne, że ciekawiło cię jak smakuje twoja sperma, nie zwariowałeś i nie pochorujesz się od tego". Pamiętam jak moja wychowawczyni próbowała przekonać na zebraniu rodziców, by nie pozwalali nam czytać takich  gazet. A czy były złe? Przynamniej wypowiadali się tam eksperci po psychologii albo specjalności z ginekologii czy seksuologii. Dzisiaj teoretycznie dostęp do wiedzy jest większy, ale kto tworzy te informacje? Na ile są wiarygodne? Nie muszę wam tego tłumaczyć, jestem copywriterką, napisałam sporo tekstów o maszynach rolniczych, na których znam się jak na historii Mongolii w XIX wieku.
Chociaż te teksty mają jakąś korektę merytoryczną!

Sto razy bardziej wolałabym, aby moja nieistniejąca córka przeczytała merytoryczną książkę o swoim ciele, niż trafiła na stronę, na której szukając informacji o włosach na ciele sprzeda jej krem do wybielania odbytu albo inną niebezpieczną rzecz.

Merytoryczna, zabawna, konkretna - taka jest książka "Obrzydliwa anatomia" Mary Altman. 
Opinia powstała przy współpracy z wydawnictwem kobiecym, ale swojej nieistniejącej córce polecam naprawdę!
Jaka jest najgłupsza rzecz związana z ciałem, w jaką wierzyłaś dorastając?

#obrzydliwaanatomia #maraaltman #cialopozytyw #wystarczajacodobra #aniamaluje #czytam #szczerze_pisząc #bookstagrampl #bookstagram #ksiazki #terazczytam #współpraca #blogerka

Jaką książkę poleciłabyś młodszej sobie?...

Nie obraź się, ale śmierdzisz

Jak wygląda mój typowy dzień? Bywa różnie, ale metodą chybił-trafił wylosowałam jeden z całego tygodnia i postanowiłam pokazać go na różnych etapach :). Aparat towarzyszył mi cały dzień!

Ten wpis powstał dzięki uprzejmości marki Rexona, która chciała sprawdzić czy podczas  typowego, pełnego stresów i obowiązków dnia antyperspirant pozwoli mi zachować twarz… i suche pachy. Ciekawi jak wyszło?

Jak wiecie – nie jestem jedną z tych blogerek, które wrzucają codziennie na instagram zdjęcie z kawą w pościeli, ułożoną razem ze świątecznymi gałązkami i napisem typu “hello december” czy innym słowem ręcznie wykaligrafowanym w misterny sposób. Moje życie wygląda troszkę inaczej 😀 Jak? Np. tak! Zapraszam Was na mój piątek, etap po etapie :)).

Wiedząc, że będę fociła ten dzień chciałam być zorganizowana i wszystko przemyśleć. Więc uszykowałam sobie dzień wcześniej ubrania oraz śniadanie.
Och, jaka byłam naiwna!
Wszystko sobie dzień wcześniej uszykowałam by jakoś wyglądać i by było mi ciepło. Dwie pary rajstop, sukienka, na sukience sweterek, pasek i kozaki za kolano, nawet z detalami na boku dopasowanymi do detali na pasku. Jako control freak chciałam mieć wszystko super ogarnięte i zaplanowane.
Wstałam o piątej rano i nie towarzyszył mi jednak promienny uśmiech a wkurzenie, że podczas ostatniej wizyty u lekarza nie wzięłam zwolnienia. Nie wzięłam go, bo wiedziałam że bym go użyła. Przy przewlekłej chorobie bardzo łatwo o ciągłe zwolnienia, ale ja się boję ich nadużywania. Gdybym je miała, na 100% zarzuciłabym koc na głowę i udawała że budzik wcale nie dzownił 😀 No ale trzeba być “twardkim a nie miętkim” jak mówi pewien dzieciaczek.
Biorę zimny prysznic oraz szoruję ciało na sucho. Zabieram się też za mój napój mocy – gorącą wodę z imbirem i pieprzem cayenne dla rozbudzenia i rozgrzania 🙂 W normalnych warunkach zlałabym się po tym wszystkim potem. Na szczęście towarzyszył mi nowy antybakteryjny antyperspirant Rexona.
Jak widać koncepcja stroju szybko musiała się zmienić – wybrałam cieplejszy sweter i futrzaną kamizelkę a napój… cóż, ten smak za każdym razem mnie zadziwia. Od samego zapachu można się spocić. 
Jem śniadanie oraz piję heratkę ogarniając przy okazji maile. Wysyłam raport, wypełniam jeden rachunek do umowy i mam twarde postanowienie zdążyć go wysłać w drodze na uczelnię. Jeśli nie wstałabym rano, nie miałabym szans na ogarnięcie części zobowiązań w terminie. Rano zdążylam nawet lekko się pomalować, bo wygladam strasznie. Malując się w tle puszczam snapa i oglądam co w Tajlandii robi Ola . Myśl o Tajlandii trzyma mnie przy życiu!
Laptop, kalendarz i notatki lądują w torebcie a ja zakładam czapkę, szalik i rękawiczki i ruszam na autobus. Odjeżdża 6:58, ja wychodzę z domu na czas, ale źle mi się oddycha i idę jakoś wolniej.
Gdy mam ostatnie 100 metrów widzę nadjeżdżający autobus. Na szczęście wsiada kilka osób i jest kolejka – w podmiejskim jest jedno otwarte wejście i bilety kupowane u kierowcy. Na szczęście mieszkam w małym miasteczku i dzięki mniejszej anonimowości ludzie są wobec siebie jacyś tacy bardziej życzliwi, więc kierowca pozwala mi dobiec i nie zatrzaskuje mi drzwi. Uff! Zgrzałam się i zestresowałam z lekka ale siadam w “nowoczesnym” autobusie i jestem szczęśliwa jakbym leciała gdzieś biznes klasą 😀 To kolejny moment w którym mogłabym śmierdzieć potem. Na szczęście nic takiego nie ma miejsca.
W autobusie siedzę z nosem w telefonie. Normalnie ogarniałabym uwagi i wytyczne od klienta któremu piszę bloga firmowego, ale tym razem czytam tekst na zajęcia – inne zdążyłam przeczytać ale została mi jeszcze Moralna odpowiedzialność uczonych za ludzi biednych
Kończę akurat przed swoim przystankiem :). Ogarniam pocztę, dziękując w duchu za istnienie całodobowej i biegnę dalej 🙂
Mój autobus taki nowoczesny 😀
Za to Bydgoszcz nie jest taka najgorsza, są ładne miejsca. W każdym razie, wybieram się jeszcze na szybki spacer do sklepu po jakieś śniadanie. Rano z rozpędu zjadłam też prowiant przewidziany do zabrania na uczelnię 😀
Tak, dobrze widzicie – jest mi tak zimno, że mam sukienkę, na sukience jest sweterek, na sweterku futrzana kamizelka a na niej sztuczne futerko. A przecież temperatura była na plusie – niestety odczuwam temperatury w pokręcony sposób, ale na pewno moja skóra nie ma szans pod tym oddychać. Anyway – mam śniadanko! No i Rexona zdała kolejny test 🙂
Siedzę sobie przed zajęciami, nikogo jeszcze nie ma, więc trochę dziwnie ale co tam – doktoranci to zajęte istoty, pewnie wpadną na ostatnią chwilę. Czekają mnie zajęcia od ósmej do szesnatej. Jest to dość specyficzne, ponieważ mam mieć tylko dwa przedmioty w tym jedno z połową zaliczenia. Właśnie na zajęcia z zaliczeniem czekam. Jestem jakaś nierozbudzona i zmęczona, chociaż dzień się jeszcze nie zaczął, ale mówię sobie – Anka, ogarniesz, dobrze że nie wzięłaś tego zwolnienia, bo nie miałabyś kiedy nadrobić.
Nie pomaga:
Śpię na stojąco, więc ruszam w kierunku automatu. Znowu zapomniałam kubka termicznego!
Przychodzi kolega, ale zajęcia się nie rozpoczynają więc jakoś dziwacznie się robi. Gdzie to zaliczenie? Wszystko mam bardzo dobrze skalkulowane. O 16:10 muszę siedzieć w busie, zajecia kończą się o szesnastej, ale jeśli uda się zrobić krótszą przerwę, to kosztem przerwy skończymy chwilę wcześniej. Powinno się udać, wszyscy zazwyczaj wolą skończyć kilka minut szybciej niż mieć 20 minut przerwy.
Adrian sprawdza w telefonie czy to dobra sala (ta co zawsze) i odkrywa że plan się zmienił. Mamy te same zajęcia, ale w odwrotnej kolejności. I do siedemnastej. Zatem od kilku minut jesteśmy spóźnieni na etykę. Czuję jak robi mi się gorąco. Nie dość że się spóźniłam, to jeszcze nie dam rady ogarnąć busa a urwać się z zaliczenia to #słabo.
Zmieniamy budynek, pukamy – głucha cisza. W sali nikogo nie ma. Druga możliwa sala – puk-puk, otwieramy. I pięknie… studenci których uczę w poniedziałki świadkami jak szukam w gorączce właściwej sali. Piękny przykład im daję, dobrze że sama jestem wyrozumiała dla takich akcji, bo gdybym kogoś kiedyś zjechała za spóźnienie czy szukanie sali to byłaby hipokryzja maks! 
Wpadamy do właściwej sali. Uff!

Na szczęście Rexona wciąż chroni mnie przed nieprzyjemnościami 😉

Zajęcia są na szczęście interesujące i nie czuję że trwają tak dłuuuugo. W krótkich przerwach zaglądam – a jakże – na swoje kanały social media. Sprawdzam co komentujecie i lubię mieć z Wami jakikolwiek kontakt. To mnie trochę odpręża i pozwala usiedzieć na tyłku w sali.
Zaglądam też do swojego panelu w Legimi i dostaję super pozytywny bodziec i taki kopniak energii widząc to:
30 osób wypożyczyło moją książkę w ostatnim czasie. Jak na publikację wydaną ponad 3 lata temu to jest cudny wynik i na ten widok rośnie mi serce. Czuję się jak po mocnej kawie!
Naładowana energią wracam do zajęć :).
Zajęcia się kończą i nadchodzi trudny i lekko stresujący dla mnie moment. Jestem tą osobą, która zazwyczaj nie ma nieobecności. No po prostu nie. Ale tak się złożyło, że jedne zajęcia wcześniej wypadły i mamy przesunięcie w planie. Niestety podczas kolejnych będę w Tajlandii więc musiałam ustalić warunki zaliczenia. Na szczęście było bezproblemowo i odetchnęłam z ulgą.
Piętnaście minut pozwala mi na złapanie dwóch kolejnych migawek z dnia. Pora zmienić budynek, więc zahaczam o toaletę. Nie wspominałabym o tym, gdyby nie uchylone okno i ziiiiimno
Jestem wyczulona na takie rzeczy.
Opatulam się szczelniej i mam wrażenie że wyglądam trochę jak ta choinka
Ale grunt że nie trzęsę się z zimna. Doczłapałam z powrotem do malutkiego budynku zwanego “pawilonem”. Nie jestem szczęśliwa – nastawiłam się na zaliczenie rano, a tutaj muszę urwać się z zajęć godzinę wcześniej. Czuję w związku z tym pewne napięcie i wyobrażam sobie jak oblewa mnie zimny pot na myśl o tym, że nie uda mi się ogarnąć tego dnia. Przecież tak skrupulatnie go wyliczyłam i rozplanowałam! Co do kwadransa! Na szczęście zimny pot też jest tylko wyobrażeniem :)).
Konwersatoria od dwunastej do siedemnastej to dość ponura wizja. Studia doktoranckie to już nie magisterka gdzie na wykładzie mogłam pracować udając bardzo pilnie notującą studentkę. Trzeba być skupionym i aktywnym, a w małej grupie (na tych zajęciach jest pięć osób) nie da się nie przeczytać literatury czy być nieprzygotowanym.
Na moje nieszczęście nic nie zanosi się na zaliczenie na początku zajęć. To będzie ciężki dzień!
W przerwie zjadam hummus. Cały. Nerwowo też dzwonię by dowiedzieć się czy był u mnie kurier. Był, ale przyniósł paczki jakieś. Kurczę, ja potrzebuję pilnie przesyłki z dokumentami! W przeciwnym razie nie mam po co jechać do Warszawy a tylko z powodu tych dokumentów nie jadę tam prosto z zajęć, tylko zahaczam o dom. Jestem lekko zaniepokojona ale trwam dalej.
Gorąca czekolada i lecimy dalej.
Na moje nieszczęście, część związana z pracą zaliczeniową zaczyna się o 15:10. Wspominałam już, że muszę wyjść o 15:50? Udaje mi się zapisać prawie cztery strony i ustalić, że przyjdę na zaliczenie ustne w styczniu. No, to biegnę na autobus!
 Stojąc przed przejściem cykam szybkie foto do dokumentacji tego wpisu i idę sobie dalej z odpalonymi pokemonami. Ta aplikacja motywuje mnie do chodzenia 😀
Po chwili nadjeżdża mój czerwony rumak. Uff!
 W autobusie pracuję nad zleceniem na tyle na ile to możliwe.
Gdy tylko przekręciłam klucz w zamku, zapomniałam o robieniu zdjęć. Ale miałam mniej niż dwie godziny by ogarnąc potrzebne dokumenty, spakować walizkę, zjeść coś i przebrać się w coś innego. Na szczęście na dworzec miałam podwózkę, więc wszystko udało się jakoś dopiąć. Trochę w biegu, ale stresik ze mnie zszedł gdy wsiadłam do pociągu.

I wciąż sucho pod pachami 😀

W pociągu miałam pracować, ale zaczęłam od komentarzy. Mój plan zakładał:
1. Odpowiem na wszystkie komentarze
2. Napiszę połowę nowego tekstu
W rzeczywistości co odpowiedziałam na komentarz, to pojawiały się dwa kolejne. Trzy i pół godziny jazdy pociągiem zakończyłam wynikiem kilkudziesięciu nieprzeczytanych komentarzy.
Jeden z nich wyjątkowo mnie wzruszył:
Chociaż w pewnym momencie zrobiło mi się gorąco, bo nie wiedziałam jak skończy się ta historia. 
Czytam każdy jeden komentarz i przeżywam te historie osobiście.
22:30 wysiadłam na centralnym, ale stosowne foto cyknęłam stację wcześniej. W życiu nie dałabym rady ogarnąć zdjęcia i otworzyć starych drzwi 😀
Przesiadam się w Ubera (z kodem uberaniamalujeue) otrzymasz kupon na 20 zł^^  i jadę w kierunku hotelu – mojego ulubionego Sound Garden Hotel :).

Jestem ciekawa czy ktoś ma tak samo jak ja. Zawsze w każdym hotelu towarzyszy mi pewien niepokój, by nie rzec – stresik. Obawiam się, że coś np. nie przeszło w systemie, nikt nie wie o mojej rezerwacji i zostanę bez noclegu 😀
na szczęście nic takiego nie ma miejsca. Tylko patrząc na swoją “stylizację”, czyli super wygodny ciepły strój czuję ironię widząc napis w odbiciu lustra. “Be more lady!”. Cóż, przydałoby się. Niestety zimą albo wyglądasz ładnie, albo jesteś opatulona i kształtem przypominasz ziemniaka czy inne bulwiaste warzywo.
Swoją drogą – bardzo polecam te mega wygodne spodnie! 

Wypakowuję się, biorę prysznic (wreszcie!) i przeskakuję w wygodny dresik, ciepłą bluzę i zakładam skarpetki jakie czekały na moim łóżku ❤. Ucieszyłam się szczerze, bo jednak byłam trochę chora i czułam zimno po kościach.
Ten dzień powinien się tutaj skończyć, ale nie – trzeba jeszcze trochę popracować :).

Bluza różowa kupiona tutaj, (ma ciekawy krój, warto kliknąć) wygodne getry (klik) a skarpetki z hotelu 🙂

To był dzień w biegu i pełen malutkich “stresów”. Czy zdążę, czy zaliczę, czy ogarnę, czy przyjdzie na czas ważna przesyłka. Zima, stres, bieg, pot…

Pytam zupełnie serio. Przez ten cały dzień mogłam się spocić (stres, bieg, pęd) i usłyszeć coś niemiłego. Nie usłyszałam, bo miałam dobrą ochronę, ale o tym za moment.
***

Niedawno napisała do mnie młoda dziewczyna, której koleżanki w szkole powiedziały coś podobnego. To nie pierwsza tego typu wiadomość, dostałam ich wiele, szczególnie do nastolatek.  Oczywiście osoby zwracające uwagę zawsze twierdzą, że miały dobre intencje. Tym razem jednak odebrałam wiadomość czytelniczki bardzo mocno…
Dziewczyna dba o higienę, stosuje antyperspiranty i nie czuje aby śmierdziała. Jestem dość empatyczną osobą i niemal poczułam jej emocje. Bardzo chciałam zająć się tym problemem, ale jestem też ostatnio zajętą osobą i  ciągle pracuję…

Niedawno z nieba spadł mi jednak partner dla tego wpisu i dzięki współpracy mogłam odłożyć na bok kilka zleceń i skupić się na zgłębieniu tematu. Jestem za to niesamowicie wdzięczna, bo w przeciwnym razie odkładałabym to w nieskończoność zrzucając na dół listy priorytetów.

Po pierwsze – problem jest złożony. Na pewno nie jest fajnie siedzieć w jednej klasie z kimś, kto cuchnie potem. Z drugej strony – nie jest też miło gdy dbasz o higienę a inni rzucają ci aluzje o mydle…
Internet aż roi się od podobnych pytań i wątków:

Z artykułów psychologów dowiedziałam się, że jeśli ktoś śmierdzi należy powiedzieć mu to delikatnie, ale wprost. Np. niektórzy pachną dość nieprzyjemnie i niestety należysz do tych osób, polecam Ci [nazwa produktu]. Zdaniem autorów takich rad, nie powodują one urazy ani poczucia zawstydzenia.
Przykładowy artykuł dostępny online (klik).
Cóż, na pewno ten artykuł zawiera przykładowe formy zwrócenia uwagi i są ona raczej skuteczne, ale czy nie powodują urazy?

Nasz naturalny zapach bywa bardzo różny. Doskonale pamiętam jak sama miałam problem z nieprzyjemnym zapachem – gdy brałam leki, mimo higieny wciąż czułam się śmierdząca. Pot jest bezwonny, ale bardzo szybko bakterie robiły brzydką robotę i czułam się z tym paskudnie.

Długo szukałam dla siebie czegoś bardzo skutecznego. Nawet napisałam wtedy tekst, jednakże zawierał informacje którym w swojej naiwności zawierzyłam a okazały się fałszywe, więc go usunęłam. Jednak generalne wnioski wciąż “wyznaję”.
Co robiłam “za młodu”?
– Myślałam o blokerach potu, które uważam dzisiaj za niebezpieczne. Poparzona skóra pod pachami i owrzodzenia to najmniejszy problem. Zatykanie kanalików potowych jest tak samo bez sensu jak zatkanie korkiem wulkanu.

Analogicznie z  tabletkami blokującymi potliwość. Uważam je za idiotyczny pomysł, bo pot jest nam bardzo potrzebny. Reguluje temperaturę ciała, pomaga pozbyć się toksyn.
Kiedy przestałam się pocić prawie w ogóle (!) sięgnęłam po ałun i myślałam że to świetna alternatywa. Niestety to z czego się cieszyłam było objawem odwodnienia, dość często przy mojej chorobie. Zresztą wystarczy rzut oka na moje spierchnięte mimo balsamów usta:

Nic fajnego.
W każdym razie – może i ałun usuwał zapach, ale paradowanie z mokrą plamą pod pachą (nawet jeśli bezwonną) jest słabe. Dzisiaj używam go tylko do usuwania zapachu ryby (jeśli kroiłam) czy cebuli z dłoni. Działa w ten sposób świetnie :).
Z kolei eksperymenty z sodą oczyszczoną i olejem kokosowym może i były logiczne (działanie antybakteryjne), ale mało komfortowe, uciążliwe i zostawiały plamy na ubraniach 🙁 Od jakiegoś czasu przerzuciłam się więc na atyperspiranty.
Rok temu, jako zwykły śmiertelnik nawet wystartowałam w konkursie na instagramie i wygrałam bon na zakupy. 😀
Jak więc widzicie – od dawna stosuję Rexonę i bardzo się cieszę, że zaprosiła mnie do współpracy. Dzięki temu mogę poruszyć ten ważny dla wielu osób temat, a jest on wstydliwy i kłopotliwy dla ou stron.
Wcześniej używałam Rexony Invisile black&white, dokładnie tej co była przedmiotem tamtego konkursu. Teraz miałam przyjemność testować produkty z gamy Rexona Active Shield.
Do marki miałam już zaufanie, ale przekonały mnie wysokie oceny w internecie, oraz znana mi z poprzedniego antyperspirantu technologia MOTIONSENSE™ – świeży zapach uwalniany jest przy każdym ruchu. Jeśli pamiętacie mój zabiegany dzień to powinniście zrozumieć :).
Ja używam wersji w aerozolu i sprawdza się rewelacyjnie. Kto czyta bloga regularnie, ten pewnie doskonale wie że jestem fanką rzeczy antybakteryjnych oraz naturalnych olejków, stąd upodobanie do oleju kokosowego czy np. olejku z drzewa herbacianego.
Rexona Active Shield działa właśnie w ten sposób ❤ –  antyperspirant 10x zwiększa ochronę przed bakteriami odpowiedzialnymi za smrodek i zawiera antybakteryjne składniki zapachowe (np. olejki eteryczne).
Jeśli chodzi o odzież – nie brudzi :). Zapach jest dla mnie delikatny i przyjemny. Nie odczułam żadnego pieczenia na świeżo ogolonej skórze pach, ochrona działała jak trzeba (mimo dwóch futrzanych okryć i stresu :)).
Co prawda nie jestem w stanie sprawdzić jak to wygląda w przypadku 48h (nie wyobrażam sobie pominąć prysznica :D), ale ochrona jest bardzo dobra i jestem z antyperspirantu zadowolona.
Wyczerpałam jednak temat tylko połowicznie. 
Więc wiemy już jak zwrócić komuś skutecznie uwagę, oraz jakiego antyperspirantu używam, ale co z resztą problemu?
Po pierwsze – nie zgadzam się z autorką że takie komentarze nie wywołują przykrości. Wywołują. Ktoś może bardzo się starać a mieć np. chorą tarczycę czy inny problem zdrowotny. Nigdy nie wiemy, więc bądźmy delikatni i róbmy to z wyczuciem.
Gdy chodzi o potliwość, to zapewniam Cię, ze Twoje ciało nie robi Ci tego na złość. Jest totalnie odwrotnie – ciało jest Twoim przyjacielem i chce Ci służyć jak najdłużej, więc wyrzuca toksyny. Zakładam, że nie jesz w 100% czysto, nie rezygnujesz świadomie z niepotrzebnego stresu i nie zrezygnowałeś ze wszystkich sztucznych tkanin.
Rozumiem. I na to są sposoby. Jeśli dotyczy Cię problem nadmiernej potliwości, rozważ proszę następujące kwestie:
  • pij dużo wody. Nie odwadniaj się. Pij. Wart też wprowadzić do diety napary ziołowych, np. z mięty, pokrzywy czy rumianku.
  • odrzuć niepotrzebny stres. Dobrym rozwiązaniem są ćwiczenia relaksacyjne, joga, medytacja. Stres->adrenalina->pot. Po co Ci to?
  • Do kąpieli możesz dodawać korę dębu, korę brzozy, rumianek lub szałwię. O szczegóły zapytaj sprzedawcę w sklepie zielarskim, wszystko Ci wytłumaczy 🙂
  • Szałwię można też pić, tylko nie na noc 🙂
  • A może by tak…akupunktura? Albo dobry masaż? Odblokuj zablokowane mięśnie, rozluźnij ciało, pozwól energii swobodnie krążyć po ciele, nie blokuj jej.
  • Zimny prysznic. Świetnie detoksykuje, jak pozbędziesz się części toksyn rano, pod chłodnym strumieniem, to potem będzie mniej “balastu” do zrzucenia 😉
  • Noś dobrą bieliznę. Zimą możesz nosić termoaktywne koszulki, w aptece można kupić specjalne, bezuciskowe skarpetki które w dodatku są antybakteryjne. Para kosztuje ok 10 zł najmniej, więc to nie “5zł za 5 par” na targowisku, ale kiedy słuchałam jeszcze lekarzy i dawałam faszerować się lekami sterydowymi przetestowałam i szczerze polecam.
  • wychodź z domu na czas, żebyś nie musiał biec. Banalne, ale COŚ w tym zdecydowanie jest 🙂
  • nie ma czegoś takiego jak “ta koszulka jest jeszcze świeża”. Nawet jeśli nie czujesz zapachu, to zawsze zmieniaj ubrania
  • Chusteczki nawilżane w plecaku czy torebce i odświeżenie się w toalecie to bardzo dobry pomysł. Szczególnie, jeśli masz w szkole w-f między lekcjami albo biegłaś na autobus.
Ponadto, rozważ proszę co jesz. Jeśli parówki… proszę, przestań.
Bardzo dziękuję marce Rexona za objęcie patronatu nad tym wpisem – mogłam przeznaczyć swój czas na poruszenie ważnej kwestii ❤
I jeszcze jedno – nadmierna potliwość może świadczyć o cukrzycy albo problemach z tarczycą. Antyperspirant to naprawdę świetne rozwiązanie – oszczędzi Ci stresu, wstydu, poczucia niezadbania i dyskomfortu co wspaniale wpływa na samoocenę i poczucie własnej wartości. Jednak zrób mi też przyjemność i wybierz się na badania by sprawdzić czy z Twoją tarczycą wszystko okej :).
Bardzo proszę – jeśli ktoś w Twoim otoczeniu brzydko pachnie – bądź delikatny i nie próbuj go ośmieszyć ani obrazić – przykry zapach może prowadzić do alienacji, wstydu, jest silnie związany ze stresem i może kogoś wpędzić nawet w depresję. Jeśli zaś sam masz problem z potliwością oraz nieprzyjemnym zapachem u siebie – bardzo serdecznie polecam Ci dobry antyperspirant jakim jest Rexona Active Shield, oraz zachęcam do wizyty u lekarza. To bardzo ważne, bo przy wysokiej dbałości o higienę potliwość może oznaczać niewydolność nerek, problemy z tarczycą a nawet nowotwór.

Bądź na bieżąco! 
  INSTAGRAM ❤ FACEBOOK 
❤ FACEBOOK MONIKI 

Niektóre teksty widzą tylko subskrybenci (nie lądują na “głównej”) –

 jeśli chcesz być na bieżąco, zostań obserwatorem w google lub na bloglovin 🙂 A jeśli dany tekst Ci pomógł, sprawisz mi przyjemność, jeśli klikniesz +1 w g+ pod tekstem 🙂

Follow on Bloglovin

Komentując oświadczasz, że znasz regulamin

Uściski, Ania

1
Dodaj komentarz

avatar
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
kasia Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
kasia
Gość
kasia

Ale mega jest ten długi futrzak! Dzień pełen wrażeń, bez tego byłoby nudno 🙂 Niestety Rexona to jeden z gorszych dezodorantów, jakich używałam – u mnie działanie tego antyperspirantu jest zerowe, podobnie jak Nivea. Właśnie przeżyłam swoje dwa pierwsze naprawdę suche i komfortowe miesiące odkąd skończyłam 11 lat , używając samorobnego dezodorantu, w którego działanie inaczej bym nie uwierzyła (antyperspiranty nie działają, więc jakaś śmieszna mieszanka z sodą miałaby zadziałać? phi.) A jednak.

Previous
Jak działa mój “magiczny zeszyt” i dlaczego zawsze dostaję to, czego chcę?
Nie obraź się, ale śmierdzisz