Dziewczyno, jeśli czekasz jak na szpilkach czy chłopak odpisze- wyłącz te cholerne powiadomienia! Za każdym razem jak słyszysz charakterystyczny dźwięk🔔, uwalnia się kortyzol a ty masz reakcję stresową. A potem i tak jesteś rozczarowana, że to 20% rabatu na sandały, a nie książę z tindera💁🏻‍♀️ PLUM-stres-PLUM-stres-PLUM-stres - zwariować można!
Plus może warto przemyśleć, czy to właściwa relacja? Nie fajniej dostawać niespodziewane wiadomości od których się rumienisz, niż czekać aż ktoś odpisze?
Oczywiście dotyczy to relacji nazwijmy to... romantycznych, nie takich bez zobowiązań!😉 Piszę o tym przy okazji zadania numer 16 w ramach wyzwania. Dopóki nie oddałam tej działki mojemu przyjacielowi i menadżerowi @troyann (takie 2w1 bywa wygodne!), cały czas byłam w trybie stand-by czekając na umowę, ustalenia, akcept, dalsze negocjacje. Piątkowy wieczór, daleka podróż - wieczny podryg na dźwięk powiadomienia, bo może to akurat to, na które czekam... Zawsze na jakieś czekałam!😏
Maciek przekonał mnie w Gruzji, bym się ich pozbyła. Na bieżąco migają mi tylko podczas korzystania z instagrama, co jest wygodne, szczególnie gdy odpowiadam na pytania do wyzwania. Ale uwolniłam się od maila! Lubię kontakt z Wami, ale z umiarem!
Prawie w ogóle nie odpowiadam już na messengerze, jeśli mam do kogoś coś pilnego - dzwonię lub piszę SMS. Wiem, że jeśli ktoś będzie miał coś pilnego do mnie - też wybierze taką formę!
I jasne, pierwszą rzeczą, którą kupię w Bangkoku będzie karta SIM i internet (ostatnio też tak było🙈), ale zrobię to by ogarnąć transport i nocleg, a nie by sprawdzić czy przez moją nieobecność w sieci świat czasem nie spłonął ;) Jeśli nie jesteś gotowa na krok o którym mówię, pomyśl o tych wszystkich razach, gdy czekałaś na kuriera z paczką i specjalnie nie wychodziłaś z domu, a on cię olał i zostawił paczkę w punkcie, albo napisał, że przyjedzie jutro🙄
Dziewczyno! Życie Ci przelatuje przez palce na tym czekaniu!
Napisałam to pod wpływem wiadomości z uczestniczką wyzwania, której smartfon przyrósł do ręki bo wiecznie czeka! ;) zdjęcie zrobiłam 3 lata temu po Azji, kojarzy mi się z wolnością!
#szczerze_pisząc #motywacja #wyzwanie #aniamaluje #powiadomienia #stres

Dziewczyno, jeśli czekasz jak na...

Nie wiem jak szybki musiałby być aparat, aby uchwycić ten uśmiech na mojej twarzy😅 niestety mam domyślny bitch face, co nie znaczy, że odpowiada on temu co dzieje się u mnie w środku ;). Faktem jest jednak, że ludzie zawsze zauważają „ty się uśmiechasz” gdy się uśmiecham, bo jak ten uśmiech długo jest na mojej twarzy, to znaczy, że jest mi dobrze i błogo.
Ale dzisiaj to się śmieję cały dzień🤣 Nie dość, że wszystko mi fajnie wyszło, to jeszcze rozbawiły mnie do łez wasze wiadomości o tym, co dziwnego zrobiłyście podczas PMS🤪. Chodźcie na stories, jest fajnie! (Serio ten uśmiech jest rzadki, nie umiem się tak uśmiechnąć sztucznie, musi być totalnie autentyczny!)
#aniamaluje #szczerze_pisząc #zamioculcas #plantlady #crazyplantlady #pms #blogerka #uśmiech #radocha #frajda

Nie wiem jak szybki musiałby...

Ależ ja miałam od kilku dni podły humor! Niczym kiepski detektyw chwytałam się banalnych tropów, jak osłabienie i rozdrażnienie po chorobie, ciśnienie, pełnia księżyca, zły stan powietrza... Ten stan narastał od kilku dni, a ja miałam takie „wtf, o co ci chodzi dziewczyno?” Wszystko w życiu idzie jak trzeba, niektóre rzeczy nawet lepiej, skąd ten nastrój?
Zrzuciłam wszystko co mi leżało na wątrobie i co mnie gniotło w różnych sytuacjach, ale nie pomogło.
W życiu bym nie wpadła na to, że z opóźnieniem trzepnęła mnie książka i czytanie o szalenie skomplikowanej sytuacji w Myanmarze (Birmie).
Tak już czasami mam, że reaguję z opóźnieniem. 
Czasami zadziwia mnie z jaką lekkością jednego dnia przeżywam frustrację, bo w żaden sposób nie mogę spuścić napięcia, a drugiego mam wyborny humor, uśmiecham się szeroko i zaśmiewam z prymitywnych memów.
Tylko czemu zawsze to uwolnienie przychodzi wtedy, gdy pozwolę sobie na te brzydkie emocje i przestanę z nimi walczyć?
Pewnie z tego samego powodu, dla którego ludziom wychodzi podryw gdy odpuszczą, a nie desperacko próbują bardziej.
Ale mi teraz dobrze po pozbyciu się tego dziwnego ładunku! Uczucie jak zdjęcie niewygodnych butów po całym dniu! Albo jak dobiegnięcie do domu i zrobienie siusiu po godzinie wstrzymywania resztką woli🙃

Super ważna lekcja dla mnie: bardziej poddawać się falom, nie walczyć z nimi, bo się utopię!

#tajlandia #thailand #podróże #podróżemałeiduże #aniamaluje #szczerze_pisząc

Ależ ja miałam od kilku...

Którą Anią dzisiaj jesteś? 1 czy 2? I tak się zawsze kończy z nogami na ścianie🤣, ale taka mała refleksja, którą chcę się podzielić - jestem z siebie dumna! Kiedy bardziej chorowałam, wymyśliłam sobie, że muszę mieć w życiu coś, co da mi niezależność i pozwoli zarabiać nawet wtedy, gdy ja nie będę w stanie pracować. Aż do wczoraj nawalało mnie gardło, więc napakowałam czas spotkaniami towarzyskimi i nawet wciągnęłam serial, bo z pracką mimo chęci to jakoś nie szło. I super czuję się z tym, że:
- MOGŁAM.
Nie żyję bez poduszki finansowej, mogę powiedzieć sobie - Ania, teraz nie pracujesz, zluzuj
- nic nie robiąc* i tak zarabiałam. Moja wydana w 2013 książka, której w ogóle nie promuję bo mi się już nie podoba(!) jak co roku złapała się w styczniowe flow i dała mi hajs. 
I to jest super rzecz, za którą jestem bardzo wdzięczna, bo i tak pozwalam sobie na miesiąc w Azji (podczas którego nikt nie zwolni mnie z płacenia za mieszkanie itp), a tutaj niemiłe niespodzianki nie niszczą mojego komfortu.
Ogromnie mnie to cieszy, bo wiem, że wiele osób „nie może sobie pozwolić na L4” z grypą, bo niższa pensja oznacza kłopoty finansowe a normalnie jest na styk😪O ile w ogóle są ubezpieczonymi szczęśliwcami na etacie!
Cieszę się, że udało mi się od tego uchronić! *przesadziłam z tym „nic nie robiąc” bo believe me or not - pytania do wyzwania i wyzwanie sprawiają, że siedzę na IG 5h dziennie😰 ale robię to za darmo i od siebie, nigdy nie prosiłam o patronite itp, więc still - nie robię w styczniu nic zarobkowo.

Cholernie mnie to cieszy, że mam komfort życia bez strachu i chociaż nie zarabiam bardzo dużo, to mogę sobie pozwolić na luksus chorowania.
I przeraża mnie, że w 2020 chorowanie stało się luksusem. 
Strasznie! 
#aniamaluje #szczerze_pisząc #książka #czytam 
#parisvibes #neutralstyle #styledujour #lookdujour #parisstyle #classicstyle #womenwithstyle #theparisguru #frenchvibes #parismood #modeaparis  #aestheticlypleasing #aestheticoutfit #postitfortheaesthetics #ootdsubmit #darlingdaily

Którą Anią dzisiaj jesteś? 1...

Czy nie możemy próbować być TROSZKĘ lepsi bez tej całej napinki?
Bez zawstydzania nastolatek na utrzymaniu rodziców, że nie mają każdej jednej rzeczy eko i zero waste i w ogóle instagramowa policja approved?
Bez wytykania komuś lotu na chrzciny kuzynki, bo ślad węglowy i straszne zło?
Komuś, kto zaczął przygodę z byciem wege, że robi za mało?
 Nie podoba mi się napinka wyzwalająca poczucie, że jeśli stać cię tylko na malutki kroczek, to jesteś ZŁY I NIEDOBRY. Nie jesteś!
Wrzucając  jakieś linki do swoich starych tekstów (powiedzmy do 2016) często zaznaczam: dzisiaj napisałabym to inaczej. Dlaczego? Bo jestem bardziej empatyczna i rozumiejąca, złagodniałam. Nie lubię rewolucji, wolę łagodną ewolucję i dojrzewanie do zmian. Dlatego chociaż sercem jestem np. za bardziej eko, tańszymi i zdrowszymi (może za rok ukażą się badania, że jednak nie!) kubeczkami menstruacyjnymi, to nie wyobrażam sobie zawstydzania kobiet, dla których ten krok to za dużo. Bo mogę edukować i wyjaśniać, ale jestem za wyborem. I rozumiem gdy jest inny niż mój!
Tak samo jak rozumiem, że ktoś kupi bikini za 50 zł, na aliexpress zamiast takiego samego za 150 w sieciówce, bo ma ogólnie po opłaceniu wszystkiego 400 zł w budżecie i o takim szytym w Polsce w duchu eko to może pomarzyć. 
Chciałabym abyśmy bardziej próbowali się rozumieć, a mniej oceniać i osądzać. Pokaz innym jak żyjesz, zainspiruj do czegoś fajnego, ale nie wywołuj poczucia, że jest gorszym człowiekiem. Po co?
Nie zawsze da się wybrać idealnie, warto pomyśleć, że inni dokonują najlepszych wyborów jakich potrafią.
#noshame #aniamaluje #szczerze_pisząc #piesek #dogsofinstagram #wakacje #lato #toniemojpies #niestety

Czy nie możemy próbować być...

Jakiś czas temu wróciłam do robienia sobie autoportretów. Kiedyś dawało mi to frajdę, potem uznałam za dziecinne i głupie. Dzisiaj uważam, że dziecinne to jest nazywanie rzeczy przynoszących frajdę dziecinnymi🙃

Gdyby nie samowyzwalacz i kilka serii, to pośród kilku całkiem niezamierzonych sexy póz, nie znalazłabym tej! Perełka🤣
Mama całe dzieciństwo mi mówiła: usiądź jak człowiek! 
Dzisiaj to samo mówi mi fizjoterapeuta. A moje nogi plączą się na przedziwne sposoby i na krześle i na tym legowisku, które zrobiłam sobie do czytania😅
Co jest ironiczne, bo mam szeroki parapet o którym zawsze marzyłam, że czytanie z kubkiem gorącej czekolady w oknie... kupiłam nawet piankę tapicerską na ten parapet by było miękko w tyłek i co? W ogóle na nim nie siadam! 
Fun fact: kiedyś potrafiłam założyć sobie nogi za głowę, ale raz nie mogłam się z tego potem rozplątać😅
Czy są tu jakieś osoby dzielące mój problem z nogami? Odezwijcie się, może moja mama zrozumie, że to nie jest moja złośliwość, że przy obiedzie zdarzyło mi się siedzieć po turecku🤦🏻‍♀️ #aniamaluje  #szczerze_pisząc #czytanie #książka #nogi #autoportret #interiordesign #zamioculcas #plants

Jakiś czas temu wróciłam do...

No i jak, miała być realizacja postanowień „od nowego roku” a jakoś kacyk i zmęczenie nie sprzyjają treningowi a ze zdrowym odżywianiem też ciężko?
Startuję z czymś banalnym, bo cóż może być bardziej oklepanego niż wyzwanie styczniowe?🤪Ale na zachętę powiem, że miało wystartować rok temu, ale uznałam, że jest niedopracowane. Dałam je dziesięciu osobom, które przesłały mi swoje uwagi, podzieliły się trudnościami i je ulepszyłam.
UWAGA! To nie jest jedno z tych pięknych wyzwań, gdzie zapisujesz swoje wyniki w ślicznym notesie brokatowymi cienkopisami. Tu trzeba trochę pozasuwać w realu, nie w marzeniach!
Nie chciałam, by było jak te wszystkie rzeczy z pinteresta albo filmiki z pięciominutowymi DIY, które oglądasz, mówisz pod nosem, że fajne (a może nawet zapisujesz w zakładkach!) ale nigdy nie realizujesz🤫
Ono jest po prostu skuteczne.
30 zadań, na które jest 45 dni.
Lżejsze i trudniejsze.
Codziennie na stories! 
Aha, oczywiście wystartowałam z wyzwaniem, ale nie wymyśliłam nazwy, więc przygarnę propozycje 
#wyzwanie #nowyrok #motywacja #aniamaluje #szczerze_pisząc #nogi #nylons #rajstopy #kropki #kropeczki #polkadot #zamioculcas

No i jak, miała być...

Nadchodzi fala podsumowań  od tych, którym wszystko się udało (i fajnie!👏🏻) a przyznam, że nie zrealizowałam żadnego kluczowego celu na 2019🤪
I nie jestem zła! Ani trochę!😲
Miałam jakieś założenia odnośnie tego, co bym chciała osiągnąć.
A potem poczułam, że sama kasa jest dla mnie za małą motywacja i mogę to zrobić, ale nie czuję z tego radochy. 
W 2019 dałam sobie plaska w twarz i zastanowiłam się , czego NAPRAWDĘ CHCĘ. Nie zawsze to były fajne myśli! ✅przestałam uciszać ten głos, który mówił czego pragnę, a który uciszałam, bo nie pasował mi do moich wyobrażeń o mnie samej.
Ale kiedy ich posłuchałam, to o jeju! Zaczęło mi być fajniej w życiu. ✅ Np. niedziele tylko dla mnie (dzisiaj to święto ruchome). Nie zdawałam sobie sprawy jak ja bardzo potrzebuję przestrzeni TYLKO dla siebie! ✅ Jestem asertywna bez poczucia winy i strachu przed tym, że ktoś uzna mnie za niemiłą (nie muszę być miła!)✅ Piszę bloga znowu dla przyjemności, bo choć Wasze propozycje tematów są super, to ja muszę czuć moment i dać myślom dojrzeć, nie jestem wyrobnikiem tworzącym na zawołanie. Nie chcę być!
✅ Przestałam patrzeć  na liczby i zastanowiłam się, czy w ogóle chcę być instagramerką i blogerką. Nie chcę. Chcę być Anią, która ma bloga i instagrama.

To był naprawdę dobry rok, chociaż nie postawię spektakularnych ptaszków na kartce z celami! Jak ja mogłam w ogóle mieć cele, nie wiedząc czego chcę?🙈
To był mój taki gap year, w którym przypadkiem zarobiłam najwiecej w życiu (i większość przehulałam!) ale niczego nie żałuję!

#aniamaluje #szczerze_pisząc #barcelona #parkguell #sukienka #podróże #podróżemałeiduże #catalunya #cele #podsumowanieroku #podsumowanie2019 #motywacja

Nadchodzi fala podsumowań od tych,...

Święta święta i po świętach😅 zawsze chciałam wcisnąć gdzieś to  zdanie🤭
Gdy powiedziałam, że spędzam sylwestra w wannie, zetknęłam się z dwoma typami reakcji:
👉🏻 zapraszam do mnie/do nas, co będziesz sama siedzieć!
👉🏻 też bym tak chciała, ale jakoś nie umiem odmówić i się wykręcić 
Ja akurat z odmawianiem czegoś, czego nie chcę, NIGDY nie miałam problemu. Dziadek mnie nauczył, że mam nie uszczęśliwiać nikogo swoim kosztem i jestem mu za to wdzięczna. 
Inna sprawa, że odmawiałam w tak fatalnym stylu, że o jeju. Dzisiaj nie szukam wymówek, nie mam problemu by zamiast wymyślać pogrzeb ciotki albo zapalenie gardła powiedzieć „dzisiaj mam potrzebę poczytać książkę, ale dzięki za zaproszenie”.
I tyle.
Więc tak zupełnie szczerze, to ja naprawdę nie kumam tych wszystkich tekstów o kulturowej presji by coś robić, bo ja nigdy nie pozwoliłam jej wejść na głowę🙈 Nie  piszcie proszę, że wymaga to ode mnie jakiejś odwagi, bo co to za odwaga, gdy się nie boisz?🤪
Jestem jak ten egipski kapłan, który wiedział czym jest zaćmienie słońca, więc nie padał przestraszony na kolana. Zbyt wiele złych rzeczy na świecie dzieje się z powodu argumentu „bo tradycja”, bym uważała go za argument sensowny (niech obrzezanie dziewczynek tępymi żyletkami będzie przykładem).
Ciekawe jest też to, że wiele osób uważa, że ja będę w Sylwestra smutna i samotna😂 jeju, miałam w życiu kilka fajnych imprez, w tym zabawę na tajskiej plaży, po której wsiadłam w samolot i obudziłam się w Katarze. Ale nic nie przebije sylwestra z zeszłego roku, gdy leżałam w wannie z tak gorącą wodą, że aż parzyło, a po 5 minutach dolałam sobie jeszcze gorętszej. Cały dzień traktowałam się jak księżniczkę i rozkoszowałam się czasem ze sobą. Ale nie tak, że przeglądałam memy i chodziłam w rozciągniętym dresie, tylko jadłam pyszne rzeczy, paliłam pachnące świeczki, nałożyłam maseczkę na twarz i na włosy, delektowałam się książką.
Każdy ma swoją definicję radochy!
#grudzień #december #sukienka #sylwester #2020 #aniamaluje #szczerze_pisząc #presja #motywacja #radość #starezdjecie

Święta święta i po świętach😅...

Tak szczerze, to nigdy nie praktykowałam w sercu tej religijnej części świąt, bo najpierw byłam za mała, a potem mój dziecięcy umysł nie mógł uwierzyć w Boga, który pozwala mojemu dziadkowi umierać właśnie na raka.
Jeny, ja to umiem zrujnować atmosferę! 🤭
Więc tak wyszło, że ja się po prostu nigdy nie wkręciłam w religię i to się nie zmieniło. Trochę dziwią mnie te pytania o to, czy obchodzę święta. Robię tak jak zawsze! Lepię pierogi, robię sałatkę jarzynową, one nie mają wyznania😉 nie widzę powodu aby sprawić tego dnia przykrość babci i się z tego całkiem wymiksować. Podobnie jak wierzący ludzie chodzą przecież do lekarza, zamiast się jedynie modlić😊.
Jeśli dla kogoś święta to czas podziałów i rzuconego z pogardą „niewierzący nie powinni mieć wolnego”, to chyba źle zrozumiał coś z nauk Jezusa🤪
W każdym razie, ja mam wolne kiedy sobie wymyślę, bo taki sobie wykombinowałam styl pracy🤣

Dobra, wracając do milszych aspektów! Cieszycie się z małych rzeczy? Ostatnio widziałam filmik jak dziecko cieszyło się z zapakowanego w świąteczny papier banana🍌😅 jeju ja też taka byłam! Mój kochany dziadek dawał mi badziewne figurki albo paczkę żelków, a ja miałam radochę cały dzień. Dawał mi je z taką radością i całą celebracją, tym „zgaduj zgadula, w której ręce złota kula” albo „ence pence w której ręce”, że po prostu mordka sama się śmiała. 
Napisz mi tu proszę jaki prezent sprawił Ci największą radość w dzieciństwie.
Lubię czytać takie rzeczy!♥️
#święta #prezenty #radość #choinka #xmass #dzieciństwo #dziecko #aniamaluje #dziewczynka #dzieci

Tak szczerze, to nigdy nie...

Krótka piłka : Podcinanie skrzydeł


Krótka piłka to krótkie notki np. z odpowiedziami na pytania z aska. Na “główną” stronę bloga wrzucę tylko pierwszą krótką piłkę, reszta będzie widoczna dla subskrybentów (obserwatorzy, bloglovin, feedly, facebook inne rssy 😉 bo nie chcę zaśmiecać takimi wstawkami “głównej”, a z drugiej strony, chciałabym odpowiadać na pytania czytelników 😉



Pytanie: 

Zdarzyło Ci się kiedyś, że bardzo czegoś chciałaś, czegoś ambitnego, wymagającego dużego nakładu pracy, ale inni w Twoim otoczeniu (rodzina, przyjaciele, znajomi) starali się wybić Ci to z głowy mówiąc ‘nie dasz rady, nie nadajesz się do tego’? Jak sobie poradzić z taką sytuacją?

Oczywiście, że tak! Chociaż czasami używali delikatniejszych słów, mówiąc, że to nie dla mnie 😉 Przykładem jest sytuacja kiedy postanowiłam, że odstawię wszystkie leki i zrezygnuję z usług medycyny (rzeźni?), i będę robiła sobie tylko badania monitorując postępy, ale “leków” z własne woli nie tknę.  O swojej decyzji napisałam też w notce na blogu. Jaka była reakcja bliskich? Strach, patrzenie na mnie jak na wariatkę, idiotkę i osobę, która wydaje na siebie wyrok śmierci. Po pierwszym szoku rodzice wsparli moją decyzję, co było dla mnie bardzo ważne, bo jednak poczucie wsparcia uskrzydla. Mimo wszystko, 90% bliskich mi osób stukało się w czoło wróżąc, że szybko z podkulonym ogonem wrócę do “leczenia” – sorki za cudzysłów, ale coś co nie pomaga, a szkodzi i uzależnia nie zasługuje moim zdaniem na miano leku.


Wracając do drugiej części pytania. Jak sobie z tym radzić?

Po pierwsze – warto zapytać dlaczego te osoby tak uważają i wysłuchać ich argumentów. Być może dostrzegają aspekty sprawy o których nigdy nie myśleliśmy. Jeśli argument tych osób brzmi “bo tak”, recepta jest jedna – ignoruj. Argumenty te są bardzo ważne, bo gdyby dziewczyna 155 cm upierała się, że zostanie modelką chodzącą na pokazach, to lepiej jak ktoś bliski szczerze jej powie, dlaczego to słaby pomysł, niż jak będzie ją “wspierał” w przegranej sprawie.


Po drugie, polecam szczerze porozmawiać i powiedzieć, że w tym momencie zależy Ci na wsparciu i motywowaniu. Właśnie dlatego ucieszyłam się, że rodzice w końcu stwierdzili, że będą mnie wspierać w decyzji o odstawieniu leków.  Wygospodarowałam sobie czas na spokojną rozmowę, oświadczyłam, że moja decyzja już została podjęta, że nie mam żalu o to, że całe dzieciństwo byłam “ciągana” po lekarzach i że skoro wyczerpałam już wszystkie opcje i skończyły się choroby i pomysły lekarzy na moją diagnozę, to pora postąpić odwrotnie. Poskutkowało.


W przypadku typowych złośliwców którzy mają małe skrzydełka a próbują uczynić je dużymi podcinając je innym, wystarczy ich olać i robić swoje. Nie potrzebujesz ich opinii i wsparcia. Mam wielu znajomych których lubię i cenię, ale kompletnie w poważaniu mam ich opinie o polityce itp ;-)) 


Jest jeszcze opcja “ja wam pokażę!” – niektórych motywuje, innych nie. Nie przeczę, jest grono osób u których to się fajnie sprawdza, jednak ja wolę, kiedy robię coś bo bardzo mi na tym zależy i wewnętrznie czuję, że to jest dobre. Nie wyobrażam sobie, aby moim motorem napędowym do jakiejś ważnej rzeczy była chęć udowadniania komuś czego.


Przyznam, że dawniej robiłam coś z przekory, np, nauczycielka od wosu wstawiała mi w liceum słabe oceny , a wiedziałam,  że jestem z wosu dobra, więc zdecydowałam się na pisanie rozszerzonej matury. Oczywiście napisałam ją lepiej niż osoby które miały piątki (pisały podstawę) :)) Niestety nie mam porównania z wynikami innych osób piszących rozszerzenie, bo byłam jedyna. Nauczycielka też podcinała mi skrzydła, mówiąc, że sobie nie poradzę (bo powiedziałam, że nie będę chodzić na dodatkowe zajęcia na których miała przygotowywać do tej matury :DD). Teoretycznie powinnam sobie wziąć to do serca bo powinna być ekspertem w swojej dziedzinie, ale kompletnie mi to zwisało.



Będzie mi miło, jeśli zaobserwujesz mnie na :


 

Follow on Bloglovin


lub polubisz na fejsie 😉

Uściski, Ania

25
Dodaj komentarz

avatar
15 Comment threads
10 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
0 Comment authors
Ania AbakercjaAnonimowyAuroraArtinowy ŚwiatOla O. Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Ania Abakercja
Gość

Akurat odnośnie tego porzucenia leków i 155cm modelki, to moim zdaniem dla Twoich bliskich zrezygnowanie z leczenia było równie absurdalne jak marzenia półtorametrowej dziewczyny o karierze na wybiegu. W sumie myślę, że Twoje decyzja była jeszcze bardziej sprzeczna z panującymi obecnie tendencjami. A jednak się udało. Może taki 155 cm w kapeluszu jak się uprze też mimo wszystko zostanie gwiazdą wybiegów. Serio. Może nawet zrewolucjonizuje świat mody. Byle jej tylko nikt skrzydeł nie podcinał i byle jej starczyło siły i wytrwałości tak jak Tobie 🙂 Ja jestem bardzo wrażliwa na krytykę i fatalnie ją znoszę dlatego raczej nie mówię o… Czytaj więcej »

Anonimowy
Gość
Anonimowy

Wydaje mi się,że Ani chodziło jednak o coś innego. Jasne, taka kariera jest mozliwa raz na milion, ale ja bym nie chciala aby ktos mnie oszukiwal "wspierając" w takiej sytuacji, chodzi wlasnie o wysluchanie argumentow, czasami jestesmy tak zaslepieni, ze ne widzimy sprawy obiektywnie 🙂

Ania Abakercja
Gość

Szczerze? Prędzej bym uwierzyła, że istota 155 cm zrobi karierę na wybiegu, niż że nieuleczalnie chora osoba odstawi sobie wszystkie leki, wypnie się na lekarzy i za pomocą swoich naturalnych, alternatywnych metod się uzdrowi. A jednak da się. Wspieranie wcale nie musi być oszukiwaniem. Jeżeli taki karzełek będzie wspierany w swoim durnym i niemożliwym marzeniu to nawet jak rzeczywiście na wybieg go nie wezmą to może zostanie fotomodelką albo prezenterką. Pokrewna dziedzina. Moim zdaniem człowiek, jeżeli do czegoś się nie nadaje, sam musi się o tym przekonać. Bo później całe życie może pluć sobie w brodę i obwiniać innych wierząc,… Czytaj więcej »

Anonimowy
Gość
Anonimowy

Laska, to jest przykład, ogarnij się nie łapiesz znaczenia tekstu, to jest przyklad,.jesli jest mowisz to taka dziewczyna zostalaby modelka nawet bez wsparvia, chodzi o to zeby nie mowic.kwadratowi, ze moze stac sie kwadratowym kolem, a co zrobi kwadrat i czy bedzie probował, to juz jego sprawa. Uczepilas sie tego zamiast skupic sie na tekscie wkurzaja mnie tacy mądralińscy.

Ania Abakercja
Gość

Oj tam uczepiła od razu. Oczywiście, że łapię znaczenie tekstu. On jest właśnie o takiej niskiego wzrostu modelce 😉 A z tym co kto może to dużo jest o tym na kwejkach i demotywatorach. "Kiedy ktoś mówi ci, że czegoś nie możesz, po prostu odwróć się i powiedz: no to patrz! " albo "Jeżeli czegoś nie da się zrobić, potrzebny jest ktoś, kto o tym nie wie – przyjdzie i to zrobi".

Matbaza
Gość

A ja myślę, że Ania zrozumiała tekst. Podcinanie skrzydeł. Jednym się wybija z głowy marzenia i to jest dobrze, a drugich się wspiera w sprawach równie "nierealnych". Brak jednolitości.

Anonimowy
Gość
Anonimowy

Jeżeli już Aniu Abakercja jesteś taka dociekliwa, to ja myślę, że Aniamaluje celowo nie napisała o dziewczynie "1,55m, która chce zostac modelką" tylko o dziewczynie "1,55 m, która chce CHODZIC W POKAZACH". I w tym wypadku – nie oszukujmy się – opcji, aby tak niska dziewczyna chodziła w pokazach mody razem z modelkami 1,85m i wyższymi PO PROSTU NIE MA. Wyglądałoby to groteskowo, psuło estetykę całego pokazu. Jedyna możliwość to zorganizowanie pokazu złożonego tylko z niskich dziewczyn, ale to nie jest cel, który niska dziewczyna może osiągnąć w pojedynkę. Poza tym: po co organizować pokaz złożony z kruszynek, jak jest… Czytaj więcej »

Ania Abakercja
Gość

Ok. Autorka pewnie wie lepiej, czy zrozumiałam jej tekst czy nie, bo wie lepiej, co chciała przekazać. Ja akurat odnalazłam w tym tekście jeszcze więcej niż Ania-autorka chciała przekazać. A skoro już przy tych nieszczęsnych modelkach jesteśmy to jeszcze nie tak dawno modelka musiała być chuda. A teraz to się zmienia. Pojawiło się zjawisko modelek plus size, co jeszcze jakiś czas temu było nie do pomyślenia. Bo modelka musiała być chuda. (Tak wiem, że to się kilka razy zmieniało, a wzrost cały czas był wysoki, ale ten wzrost też się może zmienić – mówię wam). Powtórzę jeszcze raz dla mnie… Czytaj więcej »

Beautyicon.pl
Gość

Moje podejście jest bardzo podobne do Twojego. Dla mnie najważniejsza jest otwartość, potrafię słuchać i wyciągnąć wnioski, ale nie podporządkowuję swoich działań pod dyktando innych… Z resztą to co najważniejsze świetnie ujęłaś w tym tekście 🙂

Puszyslawa Kot
Gość

Zaczynam płakać, gdy mój dziadek mówi okropnym tonem "musisz się w końcu zdecydować, bo nie będziesz mogła spędzić w domu natępnego roku". Ale to raczej dlatego, że jest to jeden z momentów, w których dopada mnie bezsilna wściekłość, bo ile razy można tłumaczyć, to raz. A druga sprawa to taka, że dziadek jest z tych, co nie wiedzą, ale powiedzą i dopieką. Hłe, hłe. Miałam tak z chemiczką. Z miną ukazującą politowanie wystawiła mi 3 na koniec i wróżyła niezdanie matury. Miałam jeden z najwyższych wyników w szkole. A mogłam mieć jeszcze wyższy i naprawdę nie siedzieć teraz w domu…… Czytaj więcej »

Karolina Franieczek
Gość

Zawsze wysłuchuję tego, co mają mi do powiedzenia inni, ale niestety większość tych "cudownych" rad muszę puszczać mimo uszu, bo inaczej bym ześwirowała. Dla niektórych jest to chyba jedyny cel, aby innych zdemotywować. A dla Ciebie brawa, że sobie z tym wszystkim radzisz i świadomie podchodzisz do swojego życia i zdrowia. 🙂

Nanika89
Gość

Mam takiego wykładowce na uczelni, który skutecznie wszystkim podcina skrzydła. Najpierw wypytuje, co chcemy robić po studiach, żeby później powiedzieć, że i tak sobie nie poradzimy. Albo trudno się dostać, gdy nie ma się "pleców". Albo pensja żadna. Albo nie jesteście na tyle wykwalifikowani, żeby to robić. Nikogo tak zniechęcającego do działania nigdy nie spotkałam, do czasu. Najlepsze, że to Pan prawie prof. przed 40 z żoną dziekan na wydziale. Nic dziwnego, że uważa niemożliwą karierę bez znajomości..

Toyad Mordovnick
Gość

Nie ma nic gorszego, niż sytuacja, kiedy to najbliżsi ludzie podcinają skrzydła rzekomo "dla naszego dobra". Temat mi dotkliwie bliski, choć już dawno się "wyemancypowałam". Mój brat zawsze realizował opcję "nic nie przebąkuję o swoich planach, knuję w ukryciu aż dojdą do skutku" i chyba o wiele lepiej na tym wyszedł, niż ja ze swoim entuzjastycznym trajkotaniem o aktualnej zajawce… 🙂

margaritum
Gość

Spotkałam w życiu dwie grupy ludzi "podcianczy skrzydeł":
1. Ci, którzy sami w siebie nie wierzą i dlatego świadomie lub podświadomie demotywują wszystkich dookoła, aby ściągnąć ich do swojego poziomu. W takich przypadkach odcinam się, to zazwyczaj toksyczne osoby.
2. Ludzie zasypujący mnie pozornie dobrymi radami, z których wynika, że oni to znają się na życiu, a ja powinnam postępować wg ich rad, bo nie poradzę sobie sama. Z nimi jest trudniej, bo to często bliskie osoby. Zazwyczaj wtedy delikatnie ale stanowczo upieram się przy swoim.

Mimi K.
Gość

Zawsze przejmowałam się "radami" innych – wiem, że np. rodzice po prostu kierują się troską o mnie. Rok temu zdałam sobie sprawę, że nie podjelam się wielu moich pomysłów, właśnie przez to. I sama sobie jestem winna. Zero odwagi, jestem tchórzem. Od niedawna z tym walczę i staram się wierzyć we własne cele – marze o wspólnym mieszkaniu z chłopakiem, remontujemy sami, jeszcze masa pracy, świetnie się bawimy, mimo, że ciągle słyszę od mamy "jestes taka dziecinna, nie dasz sobie rady z prowadzeniem domu". Moze popełnie nieraz błąd, ale chciałabym aby był w pełni "mój". Bez żadnych "a nie mówiłam,… Czytaj więcej »

bognyprogram
Gość

Miałam taką nauczycielkę z matmy w liceum. Ile się wypłakałam przez nią w ostatniej klasie to szkoda gadać… Cały czas stawiała mi dwóje i kosy, raz na semestr przypominała sobie o moim istnieniu i wywoływała do tablicy, by przy całej klasie pokazać, że faktycznie zasługuję na obsadzenie. Oczywiście cały czas udawała moją wielką przyjaciółkę, że ona to robi dla mojego dobra. Tylko dlaczego nigdy, przenigdy nie podeszła do mojej ławki i nie pomogła z trudnym zadaniem, albo chociaż przejrzała zeszyt czy nadążam?Z wielką łaską postawiła mi dwóję na koniec liceum, klepiąc z politowaniem po ramieniu. Orłem nie byłam, nie znosiłam… Czytaj więcej »

pidzamowa
Gość

Dla mnie też ważne jest wsparcie bliskich i dlatego tak strasznie cieszę się z rodziców, którzy dzielnie wspierają moje pisarskie próby, a milczą widząc jak psychologia schodzi na dalszy plan. Ja natomiast mam przekorną naturę i zawsze kiedy mi coś nie wychodziło to jakoś podświadomie ich prowokowałam, kiedy coś mi się nie udawało, to wmawiałam im, że właśnie tak chciałam, a oni nigdy się nie dali i zawsze z uśmiechem mówili, że skoro tak to dobrze 😉

paranoJa
Gość

Ja w ogóle nie rozumiem kategorii podcinania skrzydeł. Wiem, że są ludzie o, oględnie mówiąc, "słabszej" psychice, których to w jakiś sposób dotyka. Ale heloł, nazywasz przyjacielem kogoś, kto podcina Ci skrzydła? No chyba nie. Rób swoje. A jak nie wyjdzie? Przynajmniej próbowałeś i tego nikt Ci nie odbierze.

Anonimowy
Gość
Anonimowy

Czy w takim razie też można powiedzieć, że nie mogę nazwać rodziców 'kochającymi' skoro też podcinają te skrzydła?

Anonimowy
Gość
Anonimowy

Ludzie są okrutnie głównie w swojej bezmyślności i jest to zjawisko na tyle powszechne, że pewnie Tobie również się zdarzyło urazić kogoś swoją szczerą opinią, niszcząc jego marzenie.
Przykładem jest np. krytykowanie takiej błahostki, jak wybór imienia dla nienarodzonego jeszcze dziecka – rodzice, którzy z dumą ogłaszają, jakie imię wybrali dla pociechy, z pewnością zamiast zachwytów usłyszą od co najmniej jednej bliskiej osoby: "Zbyt pospolite/brzydkie/zagramaniczne! Nie róbcie dziecku krzywdy, nazwijcie je lepiej XYZ!"

Anonimowy
Gość
Anonimowy

Skąd ja to znam.. Z tym, że u mnie zazwyczaj jest tak, że 'ja im pokażę' oraz 'i tak to zrobię' 😉 A co do przeczytanych komentarzy-miałam wielki problem z matematyką w liceum. Nie poddałam się,
chodziłam na korepetycje, nie ukrywam, że było raz pod górkę, raz z górki.. Nauczycielka, choć sympatyczna, ale kompletnie nie umiała uczyć, powiedziała rodzicom, że
'to będzie cud, jeżeli zdam maturę z matematyki'. Zdałam, wybroniłam się z oceną.. Podcinanie skrzydeł? Lepiej stanowczo postawić na swoim.

Ola O.
Gość

Czasem trzeba się wziąć za siebie i pokazać wszystkim że nie mają racji 🙂 Determinacja z motywacją i do przodu!

Artinowy Świat
Gość

Też chcę pisać rozszerzenie z WOS-u. A ocena wahała mi się 1/2 ;]
Kochamy polską szkołę.

Aurora
Gość

A mi najczęściej te skrzydełka podcinali rodzice. I do dziś to robią. Zupełnie nie świadomie. Dlatego ich nie słucham 😉 i robię swoje 😉

Previous
3 dziwne książki, których pewnie nie znasz, a powinieneś
Krótka piłka : Podcinanie skrzydeł